บัลลังก์เหล็กแห่งต้าหยาง กำเนิดใหม่ขององค์ชาย

คมดาบที่แทงทะลุหัวใจนั้นเย็นเฉียบ ทว่าสิ่งที่เหน็บหนาวยิ่งกว่าคือรอยยิ้มของ 'หยางเฟยหลง' สหายรักผู้เปี่ยมล้นด้วยคุณธรรมจอมปลอม และแววตาเย้ยหยันของ 'เซียวเทียนอวี้' กุนซือคู่ใจที่เขามอบความไว้วางใจให้หมดสิ้น หลี่จวิน องค์รัชทายาทผู้เคยเชื่อมั่นในความเมตตา นอนจมกองเลือดอยู่หน้าบัลลังก์มังกรที่บิดาของเขาทิ้งไว้ให้ ลมหายใจสุดท้ายของเขาหมดไปพร้อมกับเสียงโห่ร้องยินดีของพวกกบฏที่สถาปนาตนเองเป็นวีรบุรุษผู้กอบกู้แผ่นดิน

นั่นคือจุดจบขององค์ชายผู้อ่อนหัดและโง่เขลา... หรืออย่างน้อย เขาก็เคยคิดเช่นนั้น

เฮือก!

ร่างในชุดบรรทมสีขาวสะดุ้งสุดตัวตื่นขึ้นกลางดึก หอบหายใจอย่างหนักหน่วงพร้อมกับเหงื่อเย็นที่ชโลมไปทั่วร่าง สองมือที่ควรจะสั่นเทาจากการถูกปลิดชีพ กลับกำลังกำผ้านวมไหมทองคำไว้แน่น หลี่จวินก้มมองมือของตนเอง... มันคือมือของเด็กหนุ่มวัยสิบหกปี ไม่มีบาดแผล ไม่มีเลือดคาวคลุ้ง มีเพียงกลิ่นหอมของเครื่องหอมกฤษณาในตำหนักบูรพาที่คุ้นเคย เขากลับมา... กลับมาในวันที่เพิ่งได้รับแต่งตั้งให้เป็นผู้สำเร็จราชการแทนฮ่องเต้ที่ประชวรหนัก กลับมาก่อนที่งานฉลองอาบเลือดจะเริ่มต้นขึ้นนับสิบปี

หลี่จวินลุกขึ้นก้าวเดินไปที่หน้ากระจกทองเหลือง เงาที่สะท้อนกลับมาคือเด็กหนุ่มผู้มีใบหน้าหล่อเหลาหมดจด ทว่าแววตาที่เคยใสซื่อและเชื่อฟังนั้น ได้ตายจากไปพร้อมกับคมดาบในชาติที่แล้ว บัดนี้ นัยน์ตาคู่นั้นดำมืดลึกล้ำราวกับห้วงอเวจี

ชาติก่อน เขาใช้ความเชื่อใจปกครองคน จึงถูกหักหลัง ชาติก่อน เขาปล่อยให้อำนาจทหารตกอยู่ในมือของขุนพลและอ๋องครองเมือง จึงถูกตลบหลังด้วยกองทัพที่ตนเองเป็นผู้ประทานให้ เขาเคยคิดว่าหากสวรรค์เมตตาให้เขากลับมาอีกครั้ง เขาจะแสร้งโง่งมเพื่อรอวันลอบกัด... แต่ไม่ การกระทำเช่นนั้นมันต่ำต้อย ไร้ค่า และเสียเวลาเกินไปสำหรับจอมราชันย์

ในเมื่อพวกมันกระหายอำนาจนัก เขาก็จะใช้อำนาจที่เหนือกว่าบดขยี้พวกมันให้จมดิน!

เขาจะทุบทำลายระบบศักดินาคร่ำครึนี้ให้แหลกเป็นผุยผง กองทัพส่วนตัวของพวกขุนนางจะต้องถูกกวาดล้างและแทนที่ด้วยทหารอาชีพของรัฐ อำนาจการปกครองและการทหารจะต้องถูกหั่นแยกออกจากกัน หูตาของเขาจะแทรกซึมไปทั่วทุกจวนผ่านหน่วยข่าวกรองที่ไร้เงา ผู้พิทักษ์นครจะเดินตระเวนไปทั่วทุกหัวระแหง และกฎหมายที่เขาบัญญัติจะต้องศักดิ์สิทธิ์ยิ่งกว่าสวรรค์ ผู้ใดขัดขืน... โทษของมันคือการสูญสิ้นทั้งโคตร

หลี่จวินกระตุกยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่งดงามทว่าแฝงไปด้วยไอสังหารที่รุนแรงที่สุด เขาสะบัดชายแขนเสื้อ สวมทับด้วยเสื้อคลุมสีดำลายมังกรทอง ก้าวเดินออกจากตำหนักบูรพาพร้อมกับแสงแรกของรุ่งอรุณ ทอดสายตามองข้ามกำแพงวังหลวงไปยังแผ่นดินที่กำลังจะถูกพลิกคว่ำด้วยมือของเขา

"หยางเฟยหลง เซียวเทียนอวี้... รวมถึงพวกปรสิตในราชสำนักทั้งหลาย จงเตรียมตัวรับมือให้ดี เพราะชาตินี้ ข้าจะใช้กฎหมายบีบคอพวกเจ้า และใช้ระบบของข้าสูบเลือดพวกเจ้าจนหยดสุดท้าย... อาณัติมังกรแห่งการปฏิรูป เริ่มต้นขึ้นแล้ว!"