ทะลุมิติสามก๊ก: เลิกเป็นลูกเลี้ยงรอวันถูกทิ้ง สวมบทพี่แสนดีรอฮุบอำนาจ

ทะลุมิติมาทั้งที ดันจับพลัดจับผลูมาอยู่ในร่างของ 'หลิวเฟิง' ลูกบุญธรรมของเล่าปี่! ฟังดูเหมือนจะได้เป็นองค์ชายนั่งเสวยสุขใช่ไหม? ฝันไปเถอะ! เพราะทันทีที่ 'อาเต๊า' ลูกในไส้ของเล่าปี่ลืมตาดูโลก สถานะของข้าก็ดิ่งลงเหวกลายเป็นแค่ส่วนเกินที่หมดประโยชน์ และตามประวัติศาสตร์... จุดจบของข้าคือการถูกบีบให้จบชีวิตอย่างน่าอนาถ!

ในเมื่อรู้ชะตากรรมล่วงหน้า ข้าจะยอมก้มหน้ารับความพ่ายแพ้อยู่เฉย ๆ รึไง? ในสมรภูมิเนินเตียงปันอันโกลาหล ทุกคนคิดว่าข้าจะถือโอกาสนี้กำจัดอาเต๊าเพื่อชิงตำแหน่งทายาทกลับคืนมา หรือไม่ก็แปรพักตร์ไปซบตักโจโฉ แต่ขอโทษที... คนฉลาดเขาไม่ทำตัวสิ้นคิดแบบนั้นหรอก!

ข้าเลือกควบม้าฝ่าดงทัพนับหมื่น ชิงบทพระเอกของจูล่งด้วยการอุ้มอาเต๊ากลับมาคืนพ่อบุญธรรม! ยอมให้ธนูปักหลังเลือดท่วมไปสามดอก เพื่อแลกกับภาพลักษณ์ 'พี่ชายผู้เปี่ยมคุณธรรมกตัญญูจนฟ้าดินสะเทือน' เล่าปี่ซึ้งใจจนน้ำตานองหน้า เหล่าขุนศึกกุนซือมองข้าด้วยสายตาเลื่อมใส ทั้งที่ในใจข้ากำลังหัวเราะลั่น... แผนก้าวแรกสำเร็จแล้ว!

ในเมื่อเล่าปี่ชอบเล่นละครคุณธรรม ข้าก็จะสวมหน้ากากเป็นลูกกตัญญูที่ว่านอนสอนง่ายที่สุดในปฐพี อยากได้ผลงาน? ข้าจัดให้! แต่พอได้ความชอบ ข้ากลับไม่ขอลาภยศ ไม่แย่งตำแหน่งทายาท ขอเพียงแค่สุรากับสาวงามไม่กี่คนไว้กอดนอนให้อุ่นเตียง ทำตัวไร้พิษภัยให้ตาแก่เล่าปี่ตายใจไปวัน ๆ

รอไปก่อนเถอะ... รอให้ถึงวันที่เล่าปี่สิ้นลมเมื่อไหร่ ใต้หล้านี้ข้าจะขอเป็นผู้พลิกกระดานเอง! ทว่าข้ายังไม่ทันจะได้ลงมือ ไหงตาแก่เล่าปี่ถึงได้รีบร้อนยกทัพไปพ่ายแพ้จนสิ้นชีพเพื่อแก้แค้นให้ข้าก่อนเสียล่ะเนี่ย?!