พ่อจะเอาข้าไปแลกกิน แม่ใหม่ไถ่ด้วยข้าวโพดกระสอบเดียว โชคก็ไหลเข้าบ้าน

ปีหย่งเจียที่แปด ตั๊กแตนกินนาจนเกลี้ยง แผ่นดินไหวซ้ำจนหมู่บ้านพังราบ ชาวบ้านทั้งแถบต้องหอบลูกจูงหลานออกเดินทางหนีภัยกันดาร

ชิงเทียนเป็นเด็กที่พ่อแม่บุญธรรมเก็บมาจากกระบุงลอยน้ำ ตอนบ้านยังไม่มีลูก นางคือ "เด็กที่สวรรค์ประทาน" พอแม่บุญธรรมคลอดลูกชายของตัวเองได้ นางก็กลายเป็น "ตัวกินเงิน" ทันที ต้องแบกเสบียง เลี้ยงน้อง แต่ได้กินแค่รากหญ้ากับเปลือกไม้ แอบกินข้าวโพดไม่กี่เม็ดก็โดนกิ่งหลิวฟาดจนลุกไม่ขึ้น

แค่นั้นยังไม่พอ คืนนั้นพ่อบุญธรรมหิ้วนางไปหาชายแปลกหน้าที่อุ้มศพเด็กอีกคนมาด้วย จะเอาไปแลกกัน... เพื่ออะไรน่ะหรือ? ในขบวนหนีภัยที่ไม่มีอะไรจะกินแล้ว คำตอบมีแค่อย่างเดียว

โชคดีที่สะใภ้ใหญ่บ้านเย่แอบตามมาเห็นเข้า นางพุ่งเข้าไปแย่งเด็กแล้ววิ่งสุดชีวิต สุดท้ายบ้านเย่ยอมทุ่มข้าวโพดทั้งกระสอบแลกชิงเทียนมาเป็นลูกสาว ทั้งที่เสบียงเหลือนับวันได้ สะใภ้สี่ถึงกับโวยว่าบ้าไปแล้ว

แต่บ้าจริงหรือ? ชิงเทียนเพิ่งสงสัยว่าเนื้อรสชาติเป็นยังไง ไก่ป่าก็บินมาเกาะหัวพี่ชายคนเล็ก พอนางเปรยถึงมันฝรั่ง พี่ชายก็ขุดเจอมันฝรั่งเต็มกำมือกลางทางที่ผู้คนกวาดกินจนไม่เหลือแม้แต่ใบหญ้า แม่คนใหม่ลอบมองลูกสาวตัวน้อยแล้วใจเต้นตึกตัก นี่มันแค่บังเอิญ... ใช่ไหม?