กำลังเปิดหนังสือ
กำลังเปิดหนังสือ
แม่บอกว่าพวกเรากำลังจะได้ย้ายเข้าคฤหาสน์หรูหลังใหญ่ มีรถจี๊บคันโตมารับ แถมแม่ยังกำชับหนักหนาว่าเจอหน้าคุณลุงจอมพลเมื่อไหร่ ให้รีบตะโกนเรียก "คุณพ่อ" ดัง ๆ... อ้าว แล้วถ้าเจอคุณแม่คนอื่น ๆ ในบ้านล่ะ? เหมาเหมาก็จัดให้ครบทุกคน วิ่งเข้าไปทัก "ท่านแม่!" รวดเดียวสี่คนไปเลยสิคะ! จะได้เป็นเด็กดีมีมารยาทไงล่ะ!
ใคร ๆ ก็นึกว่าลูกติดแม่ม่ายจากสลัมอย่างหนูจะต้องถูกคนตระกูลใหญ่รังเกียจจนน้ำตาเช็ดหัวเข่า แม่เองยังเกร็งจนเดินก้าวขาข้างเดียวกัน แต่เหมาเหมาไม่สนหรอกค่ะ ตราบใดที่คุณแม่ใหญ่มีบิสกิตอัลมอนด์หอมกรุ่นให้กิน หนูก็พร้อมปักหลักเป็นลูกสาวบ้านนี้ตลอดไปแล้ว!
ทว่าคฤหาสน์นี้มีแต่คนแปลก ๆ... อย่างพี่ชายคนโตที่เป็นนายทหารหน้าดุ เจอกันวันแรกไม่ทักทายดี ๆ แต่กลับยื่นลูกกระสุนปืนแวววาวให้หนูกำไว้ในมือ บอกหน้าตาเฉยว่า 'พกไว้ให้ดี ใครกล้าแกล้งน้อง เดี๋ยวพี่ชายจะไปจัดการสั่งสอนให้' เอ๋? แต่ลูกกระสุนนี่มันเคี้ยวอร่อยเหมือนขนมหวานไหมนะ?
ส่วนพี่ชายคนที่สี่ผู้น่าสงสารที่เดินไม่ได้ วัน ๆ ได้แต่นั่งทุบขาตัวเองร้องไห้ เหมาเหมาเลยใจดียอมแบ่งบิสกิตครึ่งชิ้นที่อุตส่าห์แอบเก็บไว้ให้ แล้วเอามือนุ่ม ๆ ลูบขาให้เบา ๆ พี่ชายคนนั้นถึงได้ยอมเปิดใจ เล่าเรื่องเค้กครีม ไอศกรีม และพุดดิ้งนมให้ฟังจนหนูน้ำลายสอ... แลกกับการเป็นเพื่อนคุย เหมาเหมาตกลงทันทีโดยไม่ต้องคิด!
ทุกคนในเมืองต่างซุบซิบว่าแม่ดวงดีช่วยชีวิตท่านจอมพลได้ แต่มีแค่แม่เท่านั้นที่รู้ความจริง... ว่าแท้จริงแล้วหนูนี่แหละคือ 'ดาวนำโชคตัวน้อย' ของแท้! แต่ว่านะ... การถูกคุณพ่อจอมพลกับพี่ชายทั้งบ้านสปอยล์จนแทบเท้าไม่ติดพื้นเนี่ย มันทำให้หนูไม่มีเวลาวิ่งเล่นเลยน่ะสิ!