กำลังเปิดหนังสือ
อวิ๋นเซิงเซิงทะลุมิติเข้ามาในนิยาย กลายเป็น ‘เด็กโง่’ วัยสามขวบที่ยังพูดไม่เป็นภาษา
คนทั้งตระกูลล้วนเป็นตัวร้ายสารพัดพิษ รนหาที่ตายได้สารพัดรูปแบบ เป็นกลุ่มตัวละครขั้วตรงข้ามที่ถูกลิขิตมาให้พ่ายแพ้ครอบครัวนางเอกอย่างหมดรูป
อวิ๋นเซิงเซิงกลืนไม่เข้าคายไม่ออก มีทุกข์แต่พูดไม่ได้
ทว่านางหารู้ไม่... คนทั้งบ้านต่างได้ยิน ‘เสียงในใจ’ ของนางชัดเจนทุกคำ!
บิดาของนางเหี้ยมโหดอำมหิต คิดฆ่าคนฝังศพหรือ? ผลคือฝ่ายนั้นยังมีชีวิตอยู่ดี ทั้งยังจับมือร่วมค้าขายกับบิดาของนางเสียอย่างนั้น!
มารดาของนางจิตใจชั่วช้า คิดวางยาพิษในสำรับโต๊ะจีนหรือ? ผลคือรสมือทำอาหารของมารดายิ่งมายิ่งเลิศรส แต่ละจวนต่างเข้าแถวยาวเหยียดเพื่อจ้างนางไปปรุงสำรับงานเลี้ยง!
พี่สาวใหญ่รังเกียจพี่เขยที่สอบเคอจวี่ไม่ติดเสียที ร้องแรกแหกกระเชอจะหย่า ทั้งยังจะทุบตีแม่สามีให้ตายหรือ? ผลคือพี่สาวใหญ่ขยันขันแข็งหาเงินตั้งแต่เช้ามืดจนค่ำเพื่อส่งเสียพี่เขยเล่าเรียน!
พี่สาวรองทำร้ายซื่อจื่อจนบาดเจ็บสาหัส ซ้ำยังโยนทิ้งกลางป่ารกร้างให้หมาป่ากินหรือ? ผลคือพี่สาวรองแบกเขากลับมาเรือน ทั้งยังปรนนิบัติดูแลเป็นอย่างดี!
พี่สาวสามขโมยเงินหนีตามชายหน้าขาว แล้วลงเอยด้วยการถูกขายเข้าหอนางโลมหรือ? ผลคือพี่สาวสามตัดตอนชายหน้าขาวให้กลายเป็นขันที แล้วส่งเข้าวังหลวงเสียเลย!
พี่สาวสี่ปลอมเป็นบุรุษบุกขึ้นค่ายโจรปล้นชิง แล้วสุดท้ายต้องถูกตัดศีรษะประจานหรือ? ผลคือพี่สาวสี่ปลอมเป็นบุรุษเข้าค่ายทหาร สร้างผลงานศึกเกรียงไกรครั้งแล้วครั้งเล่า!
กาลก่อน ผู้คนต่างพากันหัวเราะเยาะ: "อวิ๋นเหล่าเอ้อร์ไร้บุตรชาย สืบสกุลไม่ได้ มีหวังไร้ทายาทสิ้นตระกูล" กาลต่อมา ผู้คนต่างพากันก้มกราบเลียแข้งเลียขา: "บุตรสาวแต่ละคนของใต้เท้าอวิ๋นช่างมีความสามารถเหลือล้น คนเดียวเทียบเท่าบุตรชายถึงสิบคน ยอดเยี่ยมแท้ๆ!"
ห้าบุปผางามแห่งตระกูลอวิ๋น พี่สาวทั้งสี่ล้วนมีผู้จับจอง บรรดาแม่สื่อแม่ชักจึงหันมาจับจ้อง 'ก้อนแป้งเนื้อหอม' คนเล็กตาเป็นมัน ธรณีประตูจวนแทบจะถูกเหยียบจนพัง
เยี่ยนสือจิ่นกุมมือน้อยๆ ของอวิ๋นเซิงเซิงแล้วชี้ชวนให้นางดู: "ข้าเตรียมกระถางต้นไม้หยกขาวขลิบทองฝังอัญมณีห้าสีไว้ให้เจ้าแล้ว..."
อวิ๋นเซิงเซิง: "......"