แสนปีในกรงของระบบ ข้าออกมาเป็นเทพกระบี่สติหลุด

ลู่ชวนควรได้ไปเกิดใหม่ในโลกยุทธ์ชั้นสูงตามที่ระบบวางไว้ แต่ระบบคำนวณพลาด เขาถูกส่งมาลงที่ทวีปเทียนหยวน โลกของนักบำเพ็ญที่โหดกว่ากันหลายเท่า และเพราะระบบไม่สามารถเทียบวิชาบำเพ็ญของโลกนี้ให้เข้ากับฐานข้อมูลของตัวเองได้ มันจึงเลือกทางที่ปลอดภัยที่สุดต่อโฮสต์ คือปิดประตูขังเขาไว้ในมิติเล็ก ๆ แล้วให้ฝึกกระบี่อยู่อย่างนั้น

หนึ่งพันปี หนึ่งหมื่นปี จนถึงแสนปี ไม่มีใครให้คุยด้วยนอกจากระบบที่พูดเป็นประโยคสำเร็จรูป เขาจึงคุยกับกระบี่ คุยกับกำแพง คุยกับตัวเอง และฝึกท่ากระบี่ท่าเดิมซ้ำจนจำนวนครั้งไม่มีความหมายอีกต่อไป วันที่ประตูเปิดออก โลกได้เทพกระบี่ที่ไม่มีใครในประวัติศาสตร์เทียบได้ แต่ได้มาในสภาพที่สติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ร้องไห้กลางถนนหน้าเมืองไป๋ตี้เพราะได้เห็นคนจริง ๆ ครั้งแรกในรอบแสนปี

จากนั้นคือเรื่องของชายที่แข็งเกินโลกใบนี้จะรับไหว ในโลกที่ยังจัดลำดับกันด้วยขั้นบำเพ็ญและชื่อสำนัก คนที่คิดว่าตัวเองใหญ่ได้เจอคนที่ฟันไปแล้วค่อยถามชื่อ สำนักที่ล้อมเมืองกันเป็นกองทัพได้รู้ว่ากำลังคนไม่มีความหมายเมื่อเจอกระบี่เล่มเดียว และระบบที่ขังเขามาแสนปีก็ได้รับผลกรรมเป็นรายวัน