กำลังเปิดหนังสือ
วันสิ้นโลกมาถึง สิ่งลี้ลับออกอาละวาด
บางคนตื่นรู้พลังลำดับในความมืดมิด บางคนคุกเข่ารอความตาย
สิ่งที่ลู่เฉินตื่นรู้ไม่ใช่การต่อสู้ ไม่ใช่การรับรู้ แต่เป็นการสร้าง—เปลี่ยนวัตถุดิบที่สิ่งลี้ลับดรอปออกมาให้กลายเป็นเครื่องสังเวย เครื่องสังเวยแต่ละชิ้นล้วนมีความสามารถ และเครื่องสังเวยแต่ละชิ้นล้วนมีราคาที่ต้องจ่าย ราคาที่ต้องจ่ายนั้นสุ่ม บางทีก็เบา บางทีก็หนัก บางทีวันนี้ไม่เป็นไร แต่วันหน้าอาจเอาถึงตาย
สร้างหน้ากากที่ทำให้ไร้ความรู้สึกเจ็บปวด ราคาที่ต้องจ่ายคือตอนถอดออกจะถูกความเจ็บปวดตีกลับ สร้างโคมไฟที่ช่วยปกปิดพลังมนุษย์ ราคาที่ต้องจ่ายคือการเผาผลาญอายุขัย นาฬิกาพกที่โชคพุ่งกระฉูด ราคาที่ต้องจ่ายคือการสูญเสียสิ่งของบนร่างกายไปถาวรหนึ่งอย่าง
ทุกสรรพสิ่งมีราคา เพียงแต่บางราคาคุณจ่ายไม่ไหว
เขาไม่ได้อยากเป็นวีรบุรุษ ไม่อยากกู้โลก แค่อยากพาคนกลุ่มหนึ่งกลับบ้าน
แต่บนเส้นทางหวนคืน จุดสีดำยิ่งหนาแน่นขึ้น สิ่งลี้ลับยิ่งแกร่งขึ้น สิ่งลี้ลับกฎเกณฑ์ขวางทาง
ใจคนกลับอันตรายยิ่งกว่าสิ่งลี้ลับ
อ้อมทางเหรอ? ไม่มีทางให้ไปแล้ว
ถ้าอย่างนั้นก็ฝ่าไปตรงๆ นี่แหละ