กำลังเปิดหนังสือ
ข้าเป็นเพียงตัวประกอบถุงปุ๋ย ที่ถูกยอดข้าน้อยหนุ่มรูปงามพรากสายเลือดหงส์ไปด้วยกระบี่เพียงเพลงเดียวงั้นหรือ?
ข้าเป็นเพียงตัวประกอบถุงปุ๋ย ที่ถูกยอดข้าน้อยหนุ่มรูปงามพรากสายเลือดหงส์ไปด้วยกระบี่เพียงเพลงเดียวงั้นหรือ?
บทที่
หยาดโลหิตอุ่นๆ ไหลรินออกจากทรวงอก ความเจ็บปวดจากการถูกกระบี่แทงทะลุขั้วหัวใจยังคงตราตรึงอยู่ในวิญญาณ
เสิ่นหรูกั่ว ลืมตาขึ้นอย่างกะทันหัน ภาพสุดท้ายที่นางเห็นคือใบหน้าอันหล่อเหลาแต่เย็นชาของบุรุษผู้นั้นที่พรากวาสนาและสายเลือดหงส์ของนางไปอย่างโหดเหี้ยม
นางสูดลมหายใจเข้าลึก พลางมองสำรวจมือเล็กๆ ของตนเองที่ยังไร้รอยแผล... นี่นางย้อนเวลากลับมาเมื่อหกปีก่อนจริงๆ หรือเจ้าคะ?
สวรรค์ยังมีตา! ในเมื่อข้าได้โอกาสกลับมาเริ่มต้นใหม่ โชคชะตาของข้า ข้าจะเป็นผู้กำหนดเอง!
สำนักชิงหยวนที่ว่ากันว่าทรงอำนาจนั่นน่ะหรือ? ข้าไม่สนหรอก! ข้าจะมุ่งหน้าสู่สำนักอันดับหนึ่งตลอดกาล ที่ซึ่งมีศิษย์พี่รูปงามระดับเทพบุตรถึงห้าคนรออยู่!
ยังไม่ทันที่นางจะก้าวเท้าเข้าสู่ประตูสำนัก เหล่าศิษย์พี่ทั้งห้าที่สง่างามราวกับเทพเซียนจุติลงมาก็ก่อเรื่องวุ่นวายเสียแล้ว
“ศิษย์น้องเล็กคนนี้พวกเราจองแล้ว! นางคือศิษย์น้องที่น่ารักที่สุดในโลก!”
“หากอาจารย์ไม่เห็นชอบ พวกเราก็จะรับนางเข้าสังกัดเอง ถ้าตาแก่ดื้อรั้นนัก พวกเราก็จะถล่มสำนักทิ้งเสีย!”
ด้วยเหตุนี้ เสิ่นหรูกั่วจึงได้กลายเป็นศิษย์สายตรงของเจ้าสำนักไปอย่างราบรื่นโดยไม่ต้องออกแรง
นางเคยได้ยินคำเตือนว่าสตรีนอกสำนักนั้นดุร้ายราวกับเสือ มักจะหลอกล่อกลืนกินผู้คนจนไม่เหลือแม้แต่กระดูก
ดังนั้นหากไร้ซึ่งสตรีในหัวใจ เวลาชักกระบี่ออกมาท่วงท่าของข้าก็ย่อมสง่างามและทรงพลังราวกับเทพเจ้า!
ข้าจะปกป้องเหล่าศิษย์พี่ของข้าเอง! เพื่อไม่ให้พวกเขาต้องเดินซ้ำรอยเดิมที่เคยถูกบุรุษจอมลวงโลกนั่นมัวเมาจนถูกสูบสายเลือดไปจนสิ้น เสิ่นหรูกั่วจึงเริ่มอบรมสั่งสอนพวกเขาอย่างอดทน
ข้าชักกระบี่ออก ข้าเริ่มบ้าคลั่ง! ข้าจะพาเหล่าศิษย์พี่ออกไปสำแดงฤทธิ์เดชให้โลกต้องตะลึงและทะยานไปสู่จุดสูงสุด!
นับจากวินาทีนั้นเป็นต้นไป โลกแห่งการบำเพ็ญเพียรก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
เสิ่นหรูกั่วพร้อมด้วยศิษย์พี่รูปงามทั้งห้าหาญกล้าท้าทายสวรรค์และปฐพี ใครหน้าไหนที่ขวางหูขวางตา นางจะจัดการให้สิ้น!
เจ้าหนุ่มรูปงามตัวร้ายถึงกับร่ำไห้โฮ “ข้าไม่ได้ไปหาเรื่องพวกเจ้าสักหน่อย! เหตุใดถึงจ้องเล่นงานข้าอยู่เรื่อย? แถมยังแย่งชิงทรัพยากรบำเพ็ญเพียรของข้าไปจนหมดอีก!”
กว่าจะรู้ตัว เสิ่นหรูกั่วและเหล่าศิษย์พี่ทั้งห้าก็ได้กวาดล้างไปทั่วหล้า และบำเพ็ญเพียรจนบรรลุสู่ชั้นฟ้าต้าหลัวเทียน
บรรพชนแห่งมรรคาถึงกับคุกเข่า “นังหนูสติเสียคนนี้มาจากที่ไหนกัน? เหตุใดถึงมาเปลี่ยนวิถีแห่งข้าจนยุ่งเหยิงเช่นนี้!”
บรรพชนแห่งมารคุกเข่าลง “ข้าไม่ฝึกวิชามารแล้วเจ้าค่ะ... ข้าขอเข้าร่วมกลุ่มกับพวกท่านด้วยคนได้หรือไม่?”
องค์พระพุทธะยังต้องประนมมือ “อาตมาไม่บำเพ็ญพุทธแล้ว อาตมาอยากสละโลกเพื่อมาเป็นศิษย์ของโยมแทน!”
“ไปให้พ้น! อย่ามาเซ้าซี้พวกเรา ข้าต้องการแค่ศิษย์พี่ทั้งห้าของข้าเท่านั้น!”
“ศิษย์พี่ใหญ่ มานวดไหล่ให้ข้าหน่อยเจ้าค่ะ ศิษย์พี่รอง ช่วยนวดเท้าให้ข้าที ศิษย์พี่สาม... มาช่วยวาดคิ้วให้ข้าด้วยนะเจ้าคะ!”