เศรษฐีอันดับหนึ่งอย่างผมไม่ได้คิดจะหาเงินเลยจริง ๆ

เฉินโม่เพิ่งเรียนจบก็ได้ระบบที่ให้เงินทุนบริษัทก้อนโตมาใช้จ่าย หากใช้เงินตามกติกาจนเหลือต่ำกว่าเกณฑ์ก่อนสรุปยอด เงินทุนทั้งหมดจะกลายเป็นทรัพย์สินส่วนตัว เขาจึงซื้อโรงงานเสื้อผ้าที่กำลังขาดทุน โดยหวังใช้เงินให้หมดอย่างสมเหตุสมผล

เขาขึ้นเงินเดือน จ่ายล่วงหน้า เปลี่ยนผ้าคุณภาพดี ติดแอร์ให้โรงงาน และจัดสวัสดิการให้พนักงานเต็มที่ สำหรับเฉินโม่ ค่าใช้จ่ายเหล่านี้คือหนทางสู่การเป็นเศรษฐี แต่พนักงานกลับมองว่าเขาเป็นเจ้านายใจดีที่เห็นคุณค่าของคนทำงาน

ปัญหาคือเว่ยเหยียน พนักงานขายผู้ทุ่มเท กลับพยายามหาลูกค้าและออร์เดอร์ใหม่เข้าบริษัทอยู่เรื่อย ๆ ทุกครั้งที่เฉินโม่คิดว่าควบคุมรายจ่ายได้แล้ว ก็มีรายรับก้อนใหม่เข้ามาทำให้แผนใช้เงินของเขาปั่นป่วนอีกครั้ง