[จบแล้ว] ดาวนำโชคตัวน้อยแห่งจวนโหว คนทั้งเมืองหลวงต่างแย่งกันเอ็นดู!

**[โบราณข้ามภพ + เด็กน้อยนำโชคสุดเอ็นดู + สัตว์พลิกชะตา + คุยกับสัตว์รู้เรื่อง]**

‘อาหนิง’ ตัวน้อยวัยเพียงสามขวบถูกทิ้งไว้กลางป่าลึกท่ามกลางเสียงหมาป่าเห่าหอน ตอนนั้นนางยังคิดว่าตนเองคงต้องกลับไปช่วยท่านแม่ต้มน้ำแกงที่สะพานไน่เหอเสียแล้ว

ใครเล่าจะคาดคิดว่านางจะถูกจวนเซียวเหยาโหวเก็บกลับไป แต่งงานแก้เคล็ดให้แก่ซื่อจื้อผู้สติปัญญาพร่าเลือน!

ผลปรากฏว่าเด็กหญิงชี้หน้าซื่อจื้อพลางพึมพำ “เอ๋ เหตุใดท่านพี่ซื่อจื้อถึงสวมหมวกสีดำไว้บนหัวตลอดเลยล่ะ?”  
นางยื่นมือไปถอดหมวกใบนั้นออก เพียงพริบตา ซื่อจื้อก็พ่นถ้อยคำความรู้ประดุจบัณฑิตผู้ปราดเปรื่องออกมาไม่หยุด!

นางเด็ดดอกเบญจมาศป่าดอกหนึ่งมอบให้ท่านปู่เจ้าของจวน ผ่านไปสามวัน ท่านปู่กลับถือไม้เท้าวิ่งไล่ตีบุตรชายไปทั่วเรือน “บังเอิญกล้ามาแย่งมงกุฎดอกไม้ที่อาหนิงถักให้ข้าหรือ?!”

ที่เหลือเชื่อยิ่งกว่านั้นคือ ฮูหยินกว๋อกงผู้ไร้บุตรมานานสิบห้าปี เพียงแค่มาหนุนตักนางนอนกลางวัน คืนนั้นกลับตรวจพบชีพจรลูกแฝด ทำเอาคนทั้งจวนดีใจจนโปรยเงินแจกผู้คนยกใหญ่!

แม้แต่ศึกชายแดนอุดรที่ทำเอาองค์จักรพรรดิเครียดจนพระเกศากลายเป็นสีขาว ก็ยังคลี่คลายลงเพียงเพราะนางไปกอดคอนิวรณ์กับอาชาศึก พึมพำกระซิบกระซาบ ไม่น่าเชื่อว่าจะหลอกเอายอดม้าพันลี้ของค่ายศัตรูให้แปรพักตร์หนีมาหาในยามค่ำคืน แถมยังแถมแผนที่เส้นทางซุ่มโจมตีมาให้อีกด้วย!

ชั่วขณะนั้น เมืองหลวงพลันสั่นสะเทือนระเบิดระเบ้อ:

จิ้งหวังรีบสั่งคนมาแย่งตัวข้ามคืน “มาเป็นบุตรบุญธรรมของเจิ้นหวังเสียเถิด คลังสมบัติของหวังฝูให้เจ้าพังเล่นได้ตามใจชอบ!”  
องค์รัชทายาทน้อมถวายป้ายคำสั่งตงกงด้วยสองหัตถ์ “องครักษ์เงาของโม่ ต่อไปนี้จะช่วยเจ้าไปต่อยคนชั่วเอง!”

ฝ่ายจวนเซียวเหยาโหวก็บ้าคลั่งถึงขีดสุด:  
ซื่อจื้อเร่งสร้างกำแพงสูงสามจั้งภายในคืนเดียว ท่านปู่โทสะลุกโชน ถือไม้เท้าพระราชทานจากอดีตฮ่องเต้ทุ่มลงพื้น “ใครกล้ามาขโมยเด็กน้อยของบ้านข้า ให้ข้ามศพไม้เท้าตีสุนัขชิ้นนี้ไปก่อน!”

อาหนิงน้อยนั่งอุ้มถ้วยวัตถุดิบน้ำแกงเมิ่งโพพลางเหม่อมอง “พวกมนุษย์นี่แปลกจัง… ทั้งที่ท่านแม่บอกว่าน้ำแกงนี้ไม่มีใครชอบดื่มแท้ๆ นาน?”