กำลังเปิดหนังสือ
กำลังเปิดหนังสือ
“ชุน มาร์ค เจน ตื่นก่อน" เดย์ ที่ตื่นมาเป็นคนแรก พยายามปลุกเพื่อน ๆ ที่ยังนอนสลบกันอยู่
“เดย์ ที่นี่ที่ไหน” เจน ที่ตื่นขึ้นมาจากการปลุก ก็ตั้งคำถามทันที
“ที่นี่มันอะไรกัน” ซันที่ตื่นขึ้นมาก็ใช้สายตาสำรวจรอบห้องที่เขาไม่คุ้นกับมันเลย
สภาพห้องก็เหมือนกับห้องนั่งเล่นทั่ว ๆ ไป มีทีวี มีเก้าอี้ไม้สัก ภายในห้องก็ดูฝุ่นเกาะเยอะ จนดูแปลก ๆ ว่านี้ใช่บ้านของคนรึเปล่า
“ตื่นกันแล้วเหรอ นึกว่าจะนอนนานกว่านี้ซะอีก” เสียงปริศนาดังขึ้นพร้อมกับคน (?) 3 คนที่ปรากฎขึ้นมาต่อหน้าพวกเขา
“มึงเป็นใคร” เป็นซันที่เอ่ยถามบุคคลปริศนาตรงหน้า
“ว้าว คำพูดคำจา มันน่าจับมาเย็บปากจริง ๆ”
“ใจเย็นหน่าเสือ” หนึ่งในบุคคลปริศนาเอ่ยห้ามน้อง
“จับพวกเรามาทำไม”
“ใครจับ พวกมึงเข้ามาในบ้านกูเอง ไม่มีใครจับพวกมึง หึ” หนึ่งในบุคคลปริศนาเอ่ยตอบคำถามของเดย์
“แล้วทำไมพวกเราถึงออกไปไม่ได้” ชุนที่เงียบอยู่นานก็ตัดสินเอ่ยถามเพราะตนนั้นเปิดประตูหรือหน้าต่างไม่ได้เลย
“ก็กูไม่ให้พวกมึงออก เข้ามาแล้วต้องเล่นเกมกับพวกกูก่อน ถ้าชนะก็รอด แต่ถ้าแพ้ คงรู้ชะตากรรมนะเจ้าพวกเด็กน้อย”
ทันทีที่เสียงของ 1 ในบุคคลปริศนาเอ่ยจบ มันทำให้กลุ่มวัยรุ่นเริ่มกระวนกระวาย โดยเฉพาะซันที่เริ่มทวีความโกรธจนอยากซัดบุคคลปริศนาตรงหน้า แต่ต้องเก็บอาการไว้
“ไอสัสกูไม่เล่น ปล่อยพวกกูออกไป” มาร์คที่เมื่อได้ยินแบบนั้นก็วิ่งไปเปิดประตู แต่เปิดแรงเท่าไหร่ก็เปิดไม่ได้ เพราะตนนั้นไม่อยากเล่นเกม เขาอยากกลับบ้านแบบมีชีวิตรอด
“แค่ชนะให้ได้ใช่ไหม” (ชุน)
“ใช่”
“มีแต่ต้องเล่น ได้ฉันเล่น” (เดย์)
“เล่นก็ได้ว่ะ” (ซัน)
“อือ เล่น” (เจน)
“เล่นก็เล่น เหลือมึงแล้วมาร์ค” (ชุน)
“แม่งเอ้ย ก็ได้ว่ะ” (มาร์ค)