ยุค 70 ย่าขายฉันแลก 300 หยวน! หอบมิติฟาร์มลงชนบท แล้วค่อยกลับมาเอาคืน

ฉัน... ไม่สิ ตอนนี้ต้องเรียกว่า "หลิวจือจือ" เมื่อวานยังเป็นสาวสวยรวยเลิศในโลกปัจจุบัน ไปนั่งดื่มย้อมใจเป็นเพื่อนเพื่อนสาวที่โดนแฟนเท ตื่นมาอีกที หัวแตก ตัวเต็มไปด้วยแผล นอนอยู่ในห้องไม้รกเหมือนห้องเก็บของ ปี 1975!

เจ้าของร่างเดิมเพิ่งตายไปหมาด ๆ ฝีมือใครน่ะเหรอ? ย่าแท้ ๆ ถือไม้ขนไก่มาเองกับมือ แค่เพราะหลานสาวไม่ยอมเดินตามไปให้ขายเป็นเมียคนฆ่าหมูหน้าเหี้ยม ที่ยัดเงินสินสอดไว้ให้แล้วสามร้อยหยวน

บ้านนี้น่ะเหรอ? ลูกชายได้นั่งโต๊ะกินข้าวมันเยิ้ม ลูกสาวได้ยืนล้างถ้วย เทกระโถน กินของเหลือในมุมห้อง ไม่มีใครถามสักคำว่าเธอหายไปไหนทั้งวัน แต่ฉันเพิ่งรู้ความลับที่ทำให้ทุกอย่างเข้าใจง่ายขึ้นเยอะ... เธอไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของบ้านนี้ แต่ถูกแม่ที่มีลูกเองไม่ได้ขโมยมาจากโรงพยาบาล!

แล้วพอทางการสั่งให้ลูกชายสุดที่รักลงชนบทไปเป็นปัญญาชน พ่อกับแม่ก็สบตากันแค่ทีเดียว คนที่ควรไปแทน ก็คือ "ยัยตัวกินข้าวเปล่า" คนนั้นไง

ไปก็ไป! ใครจะรู้ว่าฉันมีมิติฟาร์มติดตัวมาด้วย เอาไว้ไปตั้งตัวให้รวยก่อน แล้วค่อยกลับมาสะสางครอบครัวใจหมาป่านี่ทีละคน แถมยังต้องตามหาพ่อแม่ตัวจริงให้เจ้าของร่างอีก

ว่าแต่... พี่ชายแท้ ๆ สองคนนี่โผล่มาจากไหน? แล้วปัญญาชนหนุ่มหน้านิ่งคนนั้น ทำไมมองฉันแปลก ๆ แบบนั้นล่ะ?