ปีละระบบแบบนี้ ยังจะเรียกว่าบำเพ็ญเซียนอีกเหรอ?

หลี่ฉางเซิงข้ามภพมายังโลกเทียนหยวน โลกที่ผู้คนฝึกฝนวิชาเซียนและไล่ตามหนทางสู่ความเป็นอมตะ โชคดีที่เขาได้เข้าเป็นศิษย์ของสำนักเซียนไท่ชู แถมยังมีพรสวรรค์ล้ำเลิศถึงขั้นเป็นกายาศักดิ์สิทธิ์โดยกำเนิด ทว่าแทนที่จะมุ่งมั่นฝึกฝนเหมือนอัจฉริยะทั่วไป เขากลับค้นพบระบบที่ทำให้ยิ่งนอนยิ่งแข็งแกร่ง จึงใช้ชีวิตอย่างสุขสบายบนยอดเขาเมี่ยวเหมี่ยว—กินแล้วก็นอน นอนแล้วก็กิน

หนึ่งปีผ่านไป หลี่ฉางเซิงตื่นขึ้นมาพร้อมระบบใหม่ที่มอบความสามารถในการสร้างสายสัมพันธ์และรับผลตอบแทนจากผู้คน อีกทั้งยังมีเนตรสวรรค์หงเหมิงที่มองเห็นความลับ ช่องโหว่ และเรื่องราวในอนาคตของผู้อื่นได้ แต่ชีวิตอันแสนสงบของเขากลับเริ่มสั่นคลอน เมื่ออาจารย์สั่งให้ไปร่วมพิธีรับศิษย์และเลือกคนมาเติมเต็มยอดเขาที่ถูกปล่อยทิ้งร้าง

การเลือกศิษย์ครั้งนี้ไม่ง่ายอย่างที่คิด เพราะในหมู่ผู้สมัครมีทั้งสายลับจากสำนักมาร อัจฉริยะผู้ถูกถอนหมั้น และคนที่ดูเหมือนจะมีชะตาเป็นตัวเอกของเรื่อง หลี่ฉางเซิงจึงต้องใช้เนตรสวรรค์คัดกรองผู้คน พร้อมหลีกเลี่ยงปัญหาที่อาจตามมาให้มากที่สุด

แต่ยิ่งเขาพยายามไม่เข้าไปพัวพันกับใคร เรื่องวุ่นวายกลับยิ่งเข้ามาหาไม่หยุด จากศิษย์ขี้เซาที่ตั้งใจเพียงรักษาชีวิตสบาย ๆ หลี่ฉางเซิงจะกลายเป็นผู้พลิกชะตาของสำนักเซียนไท่ชูได้อย่างไร—และสุดท้าย เขาจะยังมีเวลานอนต่อหรือไม่?