เกิดใหม่ในเมืองกรุง: ข้าคือจอมเซียนผู้ไร้เทียมทาน แต่วันนี้ขอแค่ได้นอนแผ่ขี้เกียจไปวันๆ เท่านั้น!

ลู่เฉินต่อสู้เสี่ยงเป็นเสี่ยงตายในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรมานับแสนล้านปี จนกระทั่งได้ก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดในฐานะ "เซียนจุนนิรันดร์กาล" ผู้ไร้เทียมทานทั่วทั้งสวรรค์และใต้หล้า แต่ทว่า... เขาเบื่อแล้ว! อะไรคือชีวิตอมตะ อะไรคือการปกครองหมื่นภพ ล้วนสู้ไวไฟเต็มขีด แอร์เย็นฉ่ำ 26 องศา ชานมไข่มุกใส่น้ำแข็ง และการนอนแผ่หลาบนโซฟาไม่ได้เลยสักนิด!

เขายอมทุ่มทรัพย์สมบัติทั้งหมดที่มีเพื่อฉีกรอยแยกแห่งมิติเวลา และหวนคืนสู่บ้านเกิดในยุคปัจจุบันที่เฝ้าคะนึงหามาตลอด เขาแค่อยากใช้ชีวิตเป็น "ปลาเค็ม" (คนขี้เกียจที่ไม่อยากทำอะไร) ชดเชยความรักความผูกพันที่เคยติดค้างครอบครัว และดื่มด่ำกับความสุขแสนธรรมดาอย่างการกินไก่ทอด มันฝรั่งทอด และน้ำอัดลม

ทว่า "ไม้ใฝ่สงบแต่ลมไม่ยอมหยุด" (อยากอยู่เฉยๆ แต่เรื่องก็วิ่งเข้ามาหา) มีนักเลงมารังแกน้องสาวงั้นเหรอ? แค่เขาปรายตามอง อีกฝ่ายก็ซวยไปอีกสามปี! ญาติพี่น้องดูถูกพ่อแม่เหรอ? เขาก็แค่หยิบ "ก้อนหิน" ข้างทางขึ้นมาขายได้เงินสิบล้าน! ปรมาจารย์ยุทธ์โบราณมาท้าทายเหรอ? แค่ดีดนิ้วเบาๆ ปรมาจารย์คนนั้นก็...