กำลังเปิดหนังสือ
กำลังเปิดหนังสือ
ชาติก่อนลิ่นอวิ๋นหว่านทุ่มเทให้จวนโหวยี่สิบปี เลี้ยงลูกนอกสมรสของสามีจนได้ดี สุดท้ายถูกวางยาตายเพื่อเปิดทางให้รักแรกของเขา ชาตินี้นางเกิดใหม่ในวันรับบุตรบุญธรรม นายหญิงจวนโหวนี้ ใครอยากเป็นก็เอาไป!
“เจ้าครองตำแหน่งนายหญิงมายี่สิบปี ถึงเวลาคืนให้เป่าเอ๋อร์แล้ว”
นั่นคือประโยคสุดท้ายที่ลิ่นอวิ๋นหว่านได้ยินจากสามี ขณะนอนกระอักเลือดอยู่บนเตียง ชาติก่อน นางเป็นบุตรีตระกูลบัณฑิตที่แต่งเข้าจวนโหวอู่ติ้งเพื่อทดแทนบุญคุณ ซื่อจื่อลู่เจิงหลิวบอกนางในคืนแต่งงานว่าไม่ได้อยากแต่งกับนาง แล้วทิ้งนางไว้ในจวนเจ็ดปีโดยไม่เคยเข้าหอ นางยังคงดูแลจวนจนทุกคนยำเกรง รับเด็กชายชื่อชิ่งเกอเอ๋อร์มาเลี้ยงเป็นบุตรสืบสกุล สอนหนังสือจนเขาสอบได้ดี และรับหญิงชาวบ้านที่ฮูหยินผู้เฒ่าเรียกว่าหลานสาวห่าง ๆ มาเป็นน้องสาวในผังตระกูลลิ่น
วันที่นางใกล้ตาย นางจึงได้รู้ว่าบุตรบุญธรรมคือลูกแท้ ๆ ของสามีกับเก๋อเป่าเอ๋อร์ รักแรกที่เขาซ่อนไว้ ทั้งจวนรู้กันหมด มีแต่นางที่ถูกหลอกให้เลี้ยงลูกของคนอื่นมายี่สิบปี
พอลืมตาขึ้นอีกครั้ง นางกลับมาอยู่ในวันที่ฮูหยินผู้เฒ่าพาเด็กห้าคนมาให้เลือก ครั้งนี้นางรู้ทันทุกอย่าง นางยอมรับชิ่งเกอเอ๋อร์ไว้ตามที่ทุกคนต้องการ แต่เลือกเด็กเงียบ ๆ จากสาขาห่างที่ยากจนชื่อลู่ฉางกงเป็นบุตรคนโต นางจะไม่สอนหนังสือลูกของรักแรกสามีอีก ไม่ห้ามเขาเรื่องสาวใช้ที่เขาหลงอีก ปล่อยให้เขาโตตามใจแม่แท้ ๆ แล้วยื่นหนังสือหย่าวางตรงหน้าฮูหยินผู้เฒ่า
ตระกูลลู่ไม่ยอมปล่อยสะใภ้ที่หาเงินและหน้าตาให้ทั้งจวน ลิ่นอวิ๋นหว่านจึงค่อย ๆ ปล่อยให้ความลับหลุดออกมาเอง จนเรื่อง “รักอนุทำลายภรรยา” ดังถึงราชสำนัก ซื่อจื่อถูกถอดตำแหน่ง จวนโหวเริ่มพัง และทุกครั้งที่นางเดินไปข้างหน้า ก็มีท่านอ๋องหวนฉีลิ่งเหิง ศิษย์เก่าของบิดานาง คอยยื่นมือมาช่วยเงียบ ๆ
เมื่อรู้ว่าชาติก่อนตัวเองไม่ได้ป่วยตายแต่ถูกวางยา ลิ่นอวิ๋นหว่านจึงเลือกทางที่ไม่มีหญิงคนไหนกล้าเลือก นางให้เพลิงในอารามของตระกูลกลืนชื่อของนางไป แล้วไปเกิดใหม่อีกครั้งที่เมืองเจียงเฉียนในฐานะคุณหนูใหญ่ตระกูลหลินที่ถูกพ่อทิ้ง ที่นั่นมีแม่เลี้ยงใจร้าย มีน้องสาวที่หมายตำแหน่งพระชายา และมีท่านอ๋องผู้ไม่เคยถูกใจสตรีคนใด มาพายเรือรอนางอยู่กลางทะเลสาบ
หลายปีต่อมา เมื่อนางกลับเมืองหลวงในฐานะพระชายาอ๋องหวน พร้อมบุตรชายตัวน้อย ลู่เจิงหลิวที่จมอยู่กับความเสียใจมาเจ็ดปี มองหน้านางแล้วรู้ทันทีว่าเป็นใคร
“อวิ๋นหว่าน ข้าผิดไปแล้ว กลับบ้านกับข้าเถอะ”