นักบัญชีสหกรณ์แห่งลานสี่ประสาน

ตายจากวันสิ้นโลกนึกว่าจะได้ไปสบาย ที่ไหนได้ ดันลืมตามาเกิดใหม่ในยุค 60 อันแร้นแค้นของปักกิ่งเสียอย่างนั้น! ยุคข้าวยากหมากแพงที่ทุกคนต้องรัดเข็มขัดกันจนกิ่ว ซ้ำร้ายยังอาศัยอยู่ใน ‘ลานบ้านหมายเลข 95’ แหล่งรวมเพื่อนบ้านมหาภัยระดับตำนาน ทั้งผู้ใหญ่บ้านจอมบงการ ครูขี้เหนียวจอมฉวยโอกาส และอันธพาลหมัดหนักประจำซอย... บันเทิงล่ะสิงานนี้

คิดว่าผมจะยอมอดอยากหรือโดนคนพวกนี้ปั่นหัวเล่นเหรอ? ฝันไปเถอะ! ในเมื่อมิติวิเศษติดตัวมาจากชาติก่อนยังอยู่ครบ ข้าวสาร แป้งสาลี เนื้อหมู และทองคำอัดแน่นอยู่ข้างในเป็นภูเขาเลากา ในขณะที่คนอื่นต้องแย่งแป้งข้าวโพดขึ้นรา ผมแอบกินหมูสามชั้นตุ๋นจนมันเยิ้มอยู่ในห้องคนเดียวได้อย่างสบายอุรา

ถามว่าทำไมไม่มีใครสงสัยเรื่องเสบียง? ก็เพราะผมเพิ่งเรียนจบ ปวช. และได้บรรจุเป็น ‘นักบัญชี’ ประจำสหกรณ์การค้าตงเฟิงน่ะสิ! งานราชการตำแหน่งทองคำที่ใครๆ ในยุคนี้ต่างกราบกราน เพราะสหกรณ์การค้าคือคลังอาหารและข้าวของเครื่องใช้ทั้งหมดในตำบล ใครอยากได้อะไรพิเศษ... หึๆ ต้องผ่านมือผมก่อนทั้งนั้น

พอรู้ว่าผมได้งานดี มีอนาคตไกล เหล่า ‘ท่านผู้เฒ่า’ ประจำลานบ้านก็เริ่มขยับตัวทันที คนหนึ่งแวะมาหยั่งเชิง คนหนึ่งส่งสายตาหวังส่วนบุญ คิดจะลากผมเข้ากลุ่มผลประโยชน์และดึงไปเป็นพวกเพื่อคานอำนาจ ถามจริง... ผมดูเหมือนคนโง่ให้พวกคุณหลอกใช้หรือไง?

ตราบใดที่ไม่ล้ำเส้น ผมก็ยิ้มแย้มตามน้ำไป แต่ถ้าใครกล้ามาวางอำนาจ คิดจะขูดรีดหรือชุบมือเปิบจากครอบครัวผมล่ะก็... คงต้องสั่งสอนให้รู้สำนึกเสียบ้าง ว่าอย่ามาเล่นกับนักบัญชีสหกรณ์คนนี้!