คนอื่นดิ้นรนในวันสิ้นโลก ฉันนอนกินแตงโมอยู่ในคฤหาสน์

หลังข้ามผ่านมิติเวลานานนับหมื่นปี ‘ลั่วเหยา’ ได้หวนกลับมายังปีที่ห้าของวันสิ้นโลก—ช่วงเวลาเดียวกับที่เธอเคยต้องจบชีวิตลงอย่างอนาถ ทว่าก่อนจะถูกผลักตกฝูงซอมบี้ ลั่วเหยากลับไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อยที่จะคว้าตัวเพื่อนรักใจคดลงนรกไปด้วยกัน!

คราวนี้คนที่ถูกฝูงซอมบี้รุมทึ้งจึงกลายเป็นยัยเพื่อนทรยศ ส่วนลั่วเหยาก็ปัดมืออย่างสบายอารมณ์ หันหลังไปสวมบทบาทเจ้าของคฤหาสน์สุดหรู

ปลูกพืช เลี้ยงสัตว์ เปิดร้านค้า สร้างโรงแรม แถมยังมีเขตที่พักอาศัย พื้นที่สันทนาการ และสิ่งอำนวยความสะดวกสาธารณะที่ทยอยปลดล็อกอย่างต่อเนื่อง พลั้งมือไปเพียงนิดเดียว เธอก็ดันเนรมิต ‘แดนบริสุทธิ์หนึ่งเดียวในวันสิ้นโลก’ ขึ้นมาเสียแล้ว จนเหล่าผู้รอดชีวิตนับไม่ถ้วนต่างพากันหลั่งไหลมาพึ่งพิง

ไร้พลังวิเศษแล้วจะทำไม? ในอาณาเขตคฤหาสน์แห่งนี้ ฉันคือนายเหนือหัวของทุกสรรพสิ่ง!

ในขณะที่ค่ายผู้รอดชีวิตของอดีตคนรักสารเลวกำลังล่มสลาย ต้องกระเสือกกระสนเอาชีวิตรอดวันต่อวัน อีกด้านหนึ่ง ลั่วเหยากลับกำลังถือแตงโมหวานฉ่ำ ใช้ช้อนตักกินทีละคำ ใช้ชีวิตอย่างสำราญบานใจและไร้กังวล