ข้าแค่เด็กห้าขวบนะ! ใครลือว่าข้าเก่ง คนหนีภัยถึงแห่มาทำงานฟรีแลกข้าว

ข้าชื่อเจียงชิงจู๋ เอาตัวรอดคนเดียวในวันสิ้นโลกมาห้าปี คนที่กล้าตบหน้าข้า ป่านนี้หญ้าบนหลุมศพขึ้นแล้วเฉาไปหลายรอบ

แล้วลืมตาอีกที ข้าก็โดนตบ ในร่างเด็กหญิงห้าขวบชื่อจูพั่งยา ลูกอนุของบ้านเศรษฐีที่ดิน แม่เพิ่งตาย ย่าไม่รัก พ่อไม่เหลียว

ความผิดของนางคืออะไร? หลานชายสุดที่รักล้มเอง

โทษคืออะไร? ตีให้ตาย แล้วโยนศพให้หมาป่า

ดี บ้านนี้อยู่ไม่ได้แล้ว

โชคดีที่มิติห้าช่องของข้าตามมาด้วย คืนนั้นข้าเดินเยี่ยมทีละห้อง ทอง ผ้าแพร ข้าวในยุ้ง เตียงแกะสลัก ไปจนถึงบานประตู รุ่งเช้าตระกูลจูเหลือแค่กำแพง ส่วนข้าเดินออกทางประตูหน้า ประตูที่ไม่มีแล้วน่ะ

ทว่านอกกำแพงกลับแย่กว่าที่คิด ฝนไม่ตกมาสามปี หมู่บ้านของท่านตากำลังจะออกเดินทางหนีภัย คนอื่นแทะเปลือกไม้ ข้าแอบพาครอบครัวกินเนื้อ

ข้าแค่อยากให้คนที่รักข้าอิ่มท้องเท่านั้น แล้วเหตุใดผู้คนถึงเริ่มเดินตามเด็กห้าขวบกันเต็มทาง?