เมื่อพ่อบ้าเก็บข้ามาเลี้ยง

เขาถูกคนทั้งหมู่บ้านตราหน้าว่าเป็น "คนบ้า"

ในวันที่ตัดสินใจจะกระโดดน้ำปลิดชีพ กลับบังเอิญพบทารกหญิงที่ตระกูลร่ำรวยนำมาโยนทิ้งไว้ริมธารน้ำแข็ง

สองชีวิตที่ใกล้ดับสูญ... จึงได้ช่วยกอบกู้ลมหายใจของกันและกันท่ามกลางฤดูหนาวอันเหน็บหนาว

คนทั้งหมู่บ้านต่างเย้ยหยัน

"คนบ้าเลี้ยงตัวซวย ไม่ช้าก็เร็วคงอดตายไปด้วยกัน"

ทว่ายี่สิบปีต่อมา...

ทารกน้อยในวันวานเติบใหญ่จนกลายเป็นแพทย์หญิงระดับชั้นนำ

ทั้งยังรักษาพ่อบุญธรรมผู้สติฟั่นเฟือนจนหายดี

วันที่คนในตระกูลสูงศักดิ์ยอมคุกเข่าอ้อนวอนขอให้เธอยอมรับสายเลือด

เธอกลับเอ่ยด้วยแววตาเย็นชาว่า—

"พวกคุณมอบเพียงสายเลือดอันเย็นชืด แต่เขา… มอบทั้งโลกใบนี้ให้แก่ฉัน"