ปู่ย่าไล่แยกบ้านให้แค่สิบอีแปะ? ข้าจะกินเนื้อทุกวันสร้างบ้านหลังใหญ่!

ข้าชื่อหลินเหมียน ลืมตาอีกทีก็มาอยู่ในร่างเด็กสาววัยสิบห้าแห่งแคว้นต้าชิว เจ้าของร่างเดิมขี้ขลาดจนไม่กล้าหายใจแรง ใครจะรังแกก็ยอมก้มหน้ารับ แต่นั่นมันคนเก่า

บ้านนี้ดีแค่ไหนน่ะหรือ? พ่อแม่ไปทำงานที่จวนสกุลจ้าวแล้วตาย ปู่ย่ารับเงินสิบตำลึงแล้วประทับลายนิ้วมือโดยไม่ถามสักคำว่าตายเพราะอะไร ปีถัดมาก็แต่งพี่สาวให้พ่อม่ายแก่แลกอีกแปดตำลึง เงินไปไหน? ไม่ถึงปากพวกเราสี่พี่น้องสักอีแปะ

แล้วเช้าวันหนึ่ง ย่าก็ใจดีแจกไข่ให้คนละฟอง กลับใจแล้วหรือ? เปล่าเลย จะแยกบ้านต่างหาก เงินสิบแปดตำลึงเหลือมาถึงมือเราสิบอีแปะ พร้อมที่นาสามหมู่ ไก่แก่ไม่ออกไข่สองตัว และบ้านเก่าท้ายหมู่บ้านที่หลังคายังต้องซ่อม

ข้าหยิกขาตัวเองให้น้ำตาไหล ถามเสียงสั่นว่าจะอยู่กันอย่างไร ทั้งที่ในใจแทบจะจุดประทัดฉลอง พวกเขารีบเขียนสัญญาตัดขาด จนจะตายหรืออดตายก็ไม่เกี่ยวกัน ข้าประทับลายนิ้วมือทันที นี่แหละที่รอมาหลายวัน

สิ่งที่พวกเขาไม่รู้คือ ข้ามีมิติลับ และบนเขาที่ชาวบ้านไม่กล้าขึ้น มีพริกแดงเต็มไร่ที่คนทั้งแคว้นไม่เคยกิน ไก่สองตัวนั้นข้าขายได้ห้าสิบอีแปะ เอาไปซื้อไข่ น้องเล็กวัยสี่ขวบกินจนเลียชามเกลี้ยง ส่วนย่าได้แต่เตะเปลือกไข่แล้วก่นด่า

นี่เพิ่งมื้อแรกเท่านั้น แยกบ้านแล้วไง? ข้าจะพาน้อง ๆ กินเนื้อทุกวัน หาเงินสร้างบ้านหลังใหญ่ให้ทั้งหมู่บ้านเห็น ถึงวันนั้น สัญญาฉบับนั้นใครกันแน่ที่อยากฉีกทิ้ง?