ผมขายเจียนปิ่งที่มี่กั๋ว มิชลินก็ขอผ่าน

โม่เฉินเป็นเด็กกำพร้าที่โตมาด้วยข้าวก้นบาตรของชาวบ้าน พอจบการศึกษาก็ได้จดหมายจากมี่กั๋ว อ้างว่าเป็นปู่แท้ ๆ เรียกให้ไปรับมรดก ในจดหมายระบุโรงพยาบาลที่เขาเกิดและวันเดือนปีเกิดถูกหมด เขาแบกกระสอบปุ๋ยยูเรียใส่ที่นอนกับเสื้อผ้าขึ้นเครื่องไปนิวยอร์ก แล้วพบว่าปู่เพิ่งตาย ทิ้งไว้แต่หนี้ก้อนโต

ไม่มีทุน ไม่มีเส้นสาย เขาจึงตั้งรถเข็นขายเจียนปิ่งกั่วจึกลางแมนฮัตตัน จากรถเข็นคันเดียวก็ขยายไปเต้าหู้เหม็นที่ยึดวอลล์สตรีท กุ้งเครย์ฟิชที่ตีซิลิคอนวัลเลย์ หลัวซือเฝิ่น หัวปลานึ่งพริกสับ จนถึงวันที่มิชลินเดินมาเสนอดาวให้ แล้วเขาปฏิเสธ