อยากใช้ชีวิตมหาลัยแบบชิลๆ แต่ระบบดันสุ่มให้ผมเป็นบอสใหญ่

บทนำ

"ซูมู่ นายมันก็แค่นักศึกษาจนๆ คนนึง ให้ชีวิตแบบที่ฉันต้องการไม่ได้หรอก... เราเลิกกันเถอะ"

เพิ่งจะก้าวเท้าเข้าประตูมหาวิทยาลัยเจียงไห่ได้ไม่ทันไร ซูมู่ก็ถูกแฟนสาวหน้าเงินเขี่ยทิ้งอย่างไม่ไยดี

แต่ฝ่ายหญิงคงนึกไม่ถึงแน่ๆ ว่าวินาทีที่เธอหันหลังเดินจากไปนั้นเอง จู่ๆ ในหัวของซูมู่ก็มีเสียงสวรรค์ดังกังวานขึ้น

"ติ๊ง! ขอแสดงความยินดี โฮสต์ได้ทำการผูกมัดกับ 'ระบบสกัดตัวตนระดับเทพ' เรียบร้อยแล้ว!"

"ติ๊ง! ขอแสดงความยินดี โฮสต์สุ่มได้ตัวตนระดับสูงสุด: 'ผู้กุมบังเหียนเบื้องหลังหอการค้าหลงเถิง'!"

"ติ๊ง! ขอแสดงความยินดี โฮสต์สุ่มได้ตัวตนระดับสูงสุด: 'พระเจ้าองค์เดียวแห่งจักรวรรดิการเงินระดับแสนล้านแห่งวอลล์สตรีท'!"

เมื่อตัวตนสุดสะพรึงที่ทำเอาโลกทัศน์แทบพังทลายถูกปลดล็อกออกมาทีละอย่าง ซูมู่ที่เดิมทีแค่อยากใช้ชีวิตนักศึกษาในรั้วมหาวิทยาลัยแบบชิลๆ ก็ถึงคราวที่ต้องเลิกซ่อนตัวอีกต่อไป

ตอนที่พวกลูกเศรษฐีรุ่นสองจอมกร่างพยายามจะเอาเงินฟาดหัวเขา พวกมันกลับต้องช็อกตาตั้งเมื่อพบว่า พ่อบังเกิดเกล้าที่พวกมันเทิดทูนนักหนา กำลังคุกเข่าตัวสั่นงันงกอยู่แทบเท้าซูมู่

ตอนที่ดาวคณะมาดเย็นชาพบว่า ผู้ชายที่นั่งกินข้าวหน้าไก่ตุ๋นอยู่ในโรงอาหารคนนั้น แท้จริงแล้วคือมหาเศรษฐีลึกลับที่ควักเงินซื้อถนนการค้าทั้งเส้นได้แบบชิลๆ เธอก็ตกหลุมรักเขาจนถอนตัวไม่ขึ้น

ส่วนแฟนเก่าที่รังเกียจคนจนแต่รักคนรวยคนนั้นน่ะเหรอ... ได้แต่นั่งคุกเข่าร้องไห้ฟูมฟายอยู่ท่ามกลางสายฝนที่เทกระหน่ำ สำนึกผิดจนไส้แทบขาดก็ยังสายเกินไป

เมื่อมองดูเหล่าผู้มีอำนาจระดับท็อปของโลกนับไม่ถ้วนที่หมอบกราบอยู่แทบเท้า ซูมู่ก็ได้แต่แบมือออกอย่างจนใจ

"ฉันก็แค่อยากเป็นเฟรชชี่ปีหนึ่งธรรมดาๆ แท้ๆ... ทำไมเผลอแป๊บเดียว ถึงกลายเป็นบอสใหญ่ผู้อยู่เบื้องหลังการควบคุมทั้งโลกไปได้วะเนี่ย?"