อย่าไปยุ่งกับเทพเจ้าแห่งความรักตัวร้ายเชียวนะ!

ในที่สุด โม่เว่ยเฉียนก็ได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขกับครอบครัวที่เฝ้าฝันถึงมาโดยตลอด

ทว่า วันหนึ่ง...

น้อง ๆ ที่เขารักกลับทยอยหายตัวไปทีละคนอย่างไร้ร่องรอย

หลังจากตามหาจนหมดหนทาง โม่เว่ยเฉียนจึงอาศัยช่องโหว่ของระบบ ลักลอบเข้าสู่ “เกมแห่งความอาฆาต”

และเมื่อได้รู้ความจริง...

ความโกรธของโม่เว่ยเฉียนก็ไม่มีสิ่งใดสามารถหยุดยั้งได้อีกต่อไป!

เพียงแค่รื้อทำลายดันเจี้ยนเพื่อดูดซับพลังยังไม่เพียงพอ

สัตว์ประหลาดแล้วตัวเล่าถูกเขาสังหารลงอย่างต่อเนื่อง จนเหล่ามอนสเตอร์ที่เหลือต่างหวาดกลัว พากันหลบหนีเอาชีวิตรอดกันจ้าละหวั่น!

หลังจากเพิ่งเคลียร์ดันเจี้ยนเสร็จ โม่เว่ยเฉียนก็เงยหน้ามองระบบที่กำลังสั่นเทาอยู่ตรงมุมห้อง

ส่วนเหล่าผู้เล่นที่ต้องเสี่ยงชีวิตอยู่ทุกวินาที เอาชีวิตรอดด้วยการเดินอยู่บนคมมีดและเลียเลือดจากปลายมีด...

“ต้องแจ้งเรื่อง! ที่นี่มีไอ้สารเลวใช้สูตรโกงอยู่!!”

โม่เว่ยเฉียนกำมีดไว้ในมือ ขณะกำลังจะจัดการพวกปากพล่อยให้จบ ๆ ไป

ทันใดนั้น—

ฝูงนกชาทัคจำนวนนับไม่ถ้วนก็ร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้า บุกเข้าสู่ดันเจี้ยนพร้อมนำพาเกล็ดน้ำค้างแข็งสีขาวและดินประสิวจากห้วงเหวที่ลึกที่สุดติดมาด้วย

ร่างสูงโปร่งผู้มีดวงตาสองสีและเส้นผมสีเงินก้าวออกมาจากความว่างเปล่า

ท่ามกลางกลุ่มคนเจ้าเล่ห์ที่ถูกลากเข้าสู่วังวนแห่งความเป็นและความตาย—

“เฮ้อ...คราวนี้ถึงตานายแล้วนะ โม่เว่ยเฉียน”

“จะหยิ่งผยองเกินไปหน่อยก็ไม่ได้หรอก!”

ทว่าเทพชั่วร้ายผู้ไม่มีเวลาจะใส่ใจสิ่งมีชีวิตตัวเล็ก ๆ เหล่านั้นกลับไม่แม้แต่จะปรายตามอง เขาเดินตรงไปหาโม่เว่ยเฉียนอย่างไม่รีบร้อน

จากนั้นจึงโอบร่างของเขาเข้ามาในอ้อมแขนอย่างแผ่วเบา ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนและเปี่ยมด้วยความรักว่า

“ที่รัก คืนนี้อยากกินอะไรดี?”

เหล่าปีศาจที่กำลังลงไปสู่นรกต่างพากันตกตะลึงจนพูดไม่ออก

จนกระทั่งในที่สุด พวกมันก็ได้สติกลับคืนมา

“เดี๋ยวนะ?!”

“คิดว่าตัวเองยิ่งใหญ่สูงส่งนักหรือไง ถึงได้เอาชีวิตพวกเราไปเซ่นสังเวยเพื่อเอาใจภรรยาของตัวเองแบบนี้?!”