ผมแก้กฎในเขตมรณะได้แค่หนึ่งข้อ

วันที่คิมโดฮยอนติดอยู่ในลิฟต์พร้อมคนอีกหกคน กฎบนผนังประกาศว่า

“ห้ามมีบุคคลมากกว่าหกคนอยู่ภายในลิฟต์หลังประตูปิด”

เหลือเวลาไม่ถึงหนึ่งนาทีก่อนบทลงโทษจะเริ่ม

ขณะที่ทุกคนกำลังคิดว่าใครควรถูกทิ้งไว้ข้างหลัง โดฮยอนกลับสนใจสิ่งเดียว—คำว่า “บุคคล” ในกฎนั้นหมายถึงอะไรกันแน่

และนั่นทำให้เขาค้นพบความสามารถที่ไม่ควรมีใครครอบครอง

Amendment — สิทธิ์แก้ไขกฎของเขตมรณะ

เขาสามารถเปลี่ยนถ้อยคำของกฎได้
แต่แก้ได้อย่างจำกัด
ต้องรักษา “เจตนาหลัก” ของกฎเอาไว้
และความเสี่ยงที่หายไปจากคนอื่น จะถูกโอนกลับมาหาเขาในรูปของ Liability

จากลิฟต์เจ็ดคน สู่เขตที่บังคับให้คนอย่างน้อยหนึ่งคนต้องตาย
จากโรงพยาบาลที่ไม่มีทางช่วยทุกคน ไปจนถึงกฎที่ครอบคลุมคนทั้งเมือง

ยิ่งโดฮยอนแก้กฎมากเท่าไร เขาก็ยิ่งค้นพบว่า สิ่งที่อันตรายที่สุดไม่ใช่กฎที่โหดร้าย

แต่คือกฎที่ดู “สมเหตุสมผล” จนไม่มีใครคิดจะตั้งคำถามกับมัน

ถ้ากฎถูกสร้างขึ้นเพื่อบังคับให้มนุษย์เลือกว่าชีวิตของใครสำคัญกว่า

คิมโดฮยอนก็จะเป็นคนอ่านทุกตัวอักษร—แล้วหาทางแก้มัน