กำลังเปิดหนังสือ
ภายนอกเธอคือคุณหนูตัวปลอมผู้เป็นใบ้และน่าสงสาร ทว่าในใจกลับกรีดร้องแทะโลมกล้ามอกเขาไม่หยุด นายน้อยตัวจริงผู้ได้ยินเสียงในใจได้แต่กัดฟันกรอด ยัยตัวแสบคนนี้ช่างน่าจับมาปราบให้เข็ด!
【คุณหนูตัวปลอมผู้น่าสงสารแต่เป็นใบ้ × นายน้อยตัวจริงผู้มีวิชาอ่านใจ】
【เสียงในใจสุดบ้าคลั่งหลุดโลก × ผู้จำใจต้องทนฟัง】
ตระกูลถังตามหานายน้อยตัวจริง ‘หนิงเยวียน’ ที่พลัดพรากไปนานถึงสิบเก้าปีจนพบ ส่วน ‘ถังเฟิงเหอ’ คือคุณหนูตัวปลอมผู้อาศัยรังนกกา ยำเกรงไร้ปากเสียง แถมยังเป็นใบ้อีกต่างหาก
ในงานเลี้ยงรวมญาติ ถังเฟิงเหอถูกลากออกมาเปรียบเทียบกับหนิงเยวียนจนตกเป็นเป้าเย้ยหยัน เธอเอาแต่นั่งเบิกตากลมโตเงียบกริบ สองมือขยุ้มชายกระโปรง ดูน่าสงสารและไร้ทางสู้ หนิงเยวียนจึงเกิดความเวทนาขึ้นมาอย่างหาได้ยาก ทว่าพอเขาก้าวเข้าไปใกล้ ยังไม่ทันจะได้อ้าปาก ก็พลันได้ยินเสียงในใจอันแสนฉะฉานของเธอเสียก่อน
「หน้าใหญ่กว่าถุงย่าม ปากเหม็นยิ่งกว่าส้วม」
「เดินสี่ขาไปเถอะ อย่าริอ่านเลียนแบบคนมาปากหมาแถวนี้ ไม่อย่างนั้นฉันจะโทรเรียกโรงเชือดหมูมาลากตัวไปจริง ๆ ด้วย」
หนิงเยวียน: ...? ใครพูด บุคลิกที่สองของเธอหรือไง?
*
แม้ถังเฟิงเหอจะพูดไม่ได้ แต่ความปรารถนาในการระบายอันท่วมท้น ย่อมปลดปล่อยได้อย่างดุเดือดในหัวใจ! ถึงอย่างไรก็ไม่มีใครได้ยินอยู่แล้ว
คลื่นเสียงในใจอันดุเดือดเผ็ดร้อนซัดกระหน่ำมาระลอกแล้วระลอกเล่า หนิงเยวียนที่ถูกบีบให้ฟังอยู่สองชั่วโมงเต็มจนเส้นเลือดขมับเต้นตุบ ๆ เขาแทบจะประสาทกินเพราะคนเป็นใบ้คุยจ้อไม่หยุดอยู่รอมร่อ
ในที่สุดเขาก็ทนไม่ไหว หันขวับไปถาม “เธอกำลังคิดอะไรอยู่?”
ถังเฟิงเหอสะดุ้งโหยง เม้มปากแน่นคิดจะเผ่นหนี ด้วยความเหลืออดกับเสียงในใจอันแสนหนวกหูของเธอ หนิงเยวียนจึงก้าวประชิดด้วยท่อนแขนกำยำสูงใหญ่ แผ่รังสีคุกคามเต็มพิกัด ถังเฟิงเหอดูคล้ายไม่กล้าแม้แต่จะสบตา ได้แต่มองจ้องอกเสื้อของเขาตาค้าง
หนิงเยวียนกอดอกต้อนคนจนมุมกำแพง แกล้งกดเสียงดุ “มองฉัน!”
ถังเฟิงเหอช้อนสายตาชำเลืองมองเขา
「เห็นแล้ว เห็นแล้ว กล้ามอกใหญ่เบิ้มแน่นเปรี๊ยะเลย!」
หนิงเยวียนที่ตั้งสมาธิรอฟังว่าเธอจะกลัวแค่ไหน: ?
??
เขาเอามือกุมขมับสูดหายใจเข้าลึก ถังเฟิงเหอกลับตาค้างยิ่งกว่าเดิม
「โอ้โห ขยายใหญ่ขึ้นอีกแล้วอ่ะ!」
หนิงเยวียน: .........
เขาทำท่าถกแขนเสื้อขึ้น ตั้งใจจะข่มขวัญให้ความกลัวมีชัยเหนือความหื่นของเธอ ทว่าใครจะคิดว่านอกจากถังเฟิงเหอจะไม่กลัวแล้ว เธอยังแอบกระตือรือร้นจนเนื้อเต้น
「ถกแขนเสื้อทำไม เชิญชวนให้ฉันลูบกล้ามแขนแน่น ๆ ของเขางั้นเหรอ?」
「โอ้โห เจ้าบ้านต้อนรับขับสู้ดีเกินไปแล้วมั้งเนี่ย」
เมื่อเห็นแววตาใสซื่อไร้เดียงสาที่กะพริบปริบ ๆ หนิงเยวียนถึงกับหัวเราะด้วยความเจ็บใจ... อยากลูบเหรอ? ฝันไปเถอะ!
กาลเวลาผ่านไป...
การเข้าฟิตเนสเพาะกายกลายเป็นภารกิจชั่วชีวิตของหนิงเยวียนไปเสียอย่างนั้น ก็ช่วยไม่ได้นี่นา ขืนมีผู้ชายอกบึ้กเดินผ่านข้างนอกทีไร ลูกตาภรรยาก็หมุนตามไปมองทุกที ถ้าไม่ฟิตหุ่นให้ล่ำกว่านี้จะไหวเรอะ!
* #ความรักคือการเอามืออุดหู แต่ก็ยังได้ยินเธอชมผู้ชายคนอื่นว่าหุ่นฟิตเปรี๊ยะ
* #มีเรื่องเล่าประหลาดในหนิงซื่อกรุ๊ป ยิ่งผู้ชายคนไหนกล้ามอกใหญ่ ยิ่งสัมภาษณ์งานผ่านยาก
* #เขาว่ากันว่า ท่านประธานหนิงจะยอมยิ้มให้เฉพาะพนักงานชายที่กล้ามอกเล็กกว่าตนเท่านั้น...