ระบบดีเลย์ไปสองปี รู้ตัวอีกทีผมก็กลายเป็นผู้ถือหุ้นระดับโลก!

ลู่อีเป่ยตื่นลืมตาขึ้นมาพร้อมกับอาการหน้ามืดนิดๆ รู้ตัวอีกที เขาก็ทะลุมิติจาก 'โลก' มาอยู่บน 'ดาวบลูสตาร์' ซะแล้ว

ตอนแรกก็กะจะอาศัยความจำ คัดลอกผลงานนิยายดังๆ จากโลกเก่ามาปูทางสู่จุดสูงสุดของชีวิตอยู่หรอก... แต่ให้ตายเถอะ เค้นสมองทึบๆ นี่แทบตายก็จำผลงานมาได้ไม่ถึงหยิบมือ ที่พีกไปกว่านั้นคือ โลกใบนี้ดันคล้ายกับโลกเก่าสุดๆ อุตสาหกรรมอะไรที่ควรมีก็มีครบหมดทุกอย่าง!

หมดหนทาง... ลู่อีเป่ยเลยได้แต่ก้มหน้ายอมรับชะตากรรมการ 'รีสตาร์ต' ชีวิตใหม่ แล้วกลับไปเป็นนักศึกษาปีสองผู้แสนจะจืดจางและธรรมดาต่อไป

จนกระทั่งเวลาผ่านไปสองปีกว่า... ในที่สุด ระบบที่มาสายจนนึกว่าหลงทางก็แจ้งเตือนขึ้นเสียที!

[จัดส่งแพ็กเกจของขวัญชดเชยเครือข่ายล่าช้าสำเร็จ!]

[ขอแสดงความยินดีด้วย! โฮสต์ได้รับหุ้น 0.5% ของบริษัทยักษ์ใหญ่ด้านการค้าปลีกระดับโลก!]

นับตั้งแต่วันนั้น ชีวิตในรั้วมหา'ลัยอันแสนสงบสุขของลู่อีเป่ยก็เริ่มหลุดโค้งออกทะเลไปไกล

รูมเมทที่เพิ่งโดนสวมเขาอยากจะเปิดตี้ไปบวกเหรอ? บังเอิญจัง... ฉันพอจะมีเส้นสายอยู่นิดหน่อยนะ

บริษัทกำลังขาดแคลนทรัพยากรเหรอ? แหม... ฉันก็พอจะมีช่องทางอยู่นิดหน่อยเหมือนกัน

บริษัทยักษ์ใหญ่ข้ามชาติกำลังเจอมรสุมงั้นเหรอ? บังเอิญอีกแล้ว... ฉันดันมีหุ้นติดปลายนิ้วอยู่นิดหน่อยพอดีเลย

ท่ามกลางสายตาตกตะลึงอ้าปากค้างของทุกคน ลู่อีเป่ยกลับอยากจะแค่นั่งกินข้าวกล่องราคาเก้าหยวนเก้าเหมาของตัวเองให้หมดไปเงียบๆ เท่านั้น

"อย่าเข้าใจผิดกันสิ ผมไม่ใช่เศรษฐีระดับท็อปอะไรเทือกนั้นหรอกนะ"

"ก็แค่... บังเอิญมีเงินกับเพื่อนฝูงเยอะกว่าชาวบ้านเขา 'นิดหน่อย' เท่านั้นเอง"