กำลังเปิดหนังสือ
สามีกับลูกชายวางยาให้เธอรับผิดแทนน้องบุญธรรมจนตาย พ่อแม่และพี่ชายสามคนยังบ่นว่าตายช้าไป ลืมตาอีกครั้งคือวันที่สอบเข้าบริษัทรถเมล์ได้ที่ 1 งานนี้ใครก็อย่าหวังแย่ง คนเนรคุณเตะทิ้งให้หมด!
ฉันชื่อมู่อวิ๋นหลิง แต่งงานมายี่สิบปี เลี้ยงผัว เลี้ยงลูก เลี้ยงน้องสาวบุญธรรมด้วยเงินจากการนั่งทุบหินบนเขาวันละห้าเหมา มือแตกทุกหน้าหนาว ไม่เคยมีใครหันมามองสักครั้ง
ผลตอบแทนน่ะเหรอ? หลิ่วหรูเยียน 'คนในใจ' ของสามีไปฆ่าคนตาย แล้วสามีกับลูกชายที่ฉันเสี่ยงชีวิตคลอดมาก็ช่วยกันวางยาฉัน จับนิ้วฉันกดลงบนคำรับสารภาพ ฉันตายในห้องขังโดยไม่ทันได้แก้ตัวสักคำ
ตายแล้วยังไม่จบ วิญญาณฉันได้เห็นสามีโปรยกระดูกฉันทิ้งตั้งแต่วันรุ่งขึ้น ลูกชายเรียกยัยนั่นว่า "แม่" อย่างดีใจ ส่วนพ่อแม่และพี่ชายสามคนของฉันเองก็จัดงานแต่งให้สองคนนั้นอย่างครึกครื้น พร้อมบ่นว่า "ยัยอ้วนนั่นน่าจะตายไปตั้งนานแล้ว"
แล้วฉันก็ลืมตาตื่น ย้อนกลับมาสิบสามปีก่อน วันที่ฉันเพิ่งสอบเข้าบริษัทรถเมล์ได้ที่หนึ่ง และสามีกำลังสั่งให้ยกงานนี้ให้หลิ่วหรูเยียนเหมือนชาติก่อนเป๊ะ
ยกให้เหรอ? ได้สิ...ในชาติหน้านะ คราวนี้ฉันถือทะเบียนบ้านไปลงชื่อรับบัตรพนักงานก่อนใครจะทันได้ขยับ แม่ผัวที่ตบลูกสาวฉันก็ต้องโดนคืนให้สาสม ส่วนผัวกับลูกชายเนรคุณ เตะทิ้งไปเลย แล้วพ่อแม่กับพี่ชายสามคนที่ทิ้งฉันเหมือนเศษผ้าล่ะ...