เมื่อหิมะแรกตกในใจเธอ

ค่ำคืนนั้น เธอร้องไห้จนตาบวมช้ำ และข่วนแผ่นหลังของเมิ่งหวายจินจนเป็นรอย…

ชายหนุ่มรวบตัวเธอเข้าสู่อ้อมกอดอย่างทะนุถนอม บรรจงจุมพิตซับหยาดน้ำตา เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำเปี่ยมเสน่ห์:

“ไม่ชอบฉันแล้วงั้นเหรอ?”

——

ซูหว่านคือเด็กสาวตัวน้อยที่พ่อแม่ฝากฝังให้เมิ่งหวายจินดูแลก่อนสิ้นลมหายใจ

วันที่เมิ่งหวายจินเดินทางไปรับตัวเธอ สายฝนเทลงมาอย่างหนัก ซูหว่านยืนอยู่ข้างทางอย่างเคว้งคว้างโดดเดี่ยว

ชายหนุ่มขมวดคิ้วแล้วเอ่ยปาก:

“ส่งไปสถานสงเคราะห์ไม่ได้เหรอ?”

น้ำตาของซูหว่านเอ่อล้นคลอเบ้าทันที

สุดท้ายแล้ว… เขาก็ไม่อาจทอดทิ้งเธอลง

.

เมิ่งหวายจินอยู่ในตำแหน่งสูงส่ง ปากบอกว่าดูแลเด็กผู้หญิงไม่เป็น ทว่ากลับเลี้ยงดูเธออย่างประคบประหงมดั่งไข่ในหิน

เพียงชั่วพริบตา เด็กหญิงตัวน้อยที่เคยวัวเดินตามหลังเขาพร้อมถามว่า “คุณจะไม่ทิ้งหนูเหมือนกันใช่ไหมคะ” ก็ได้เติบโตขึ้นเป็นหญิงสาวสะพรั่งงดงาม

เธอคอยป้อนน้ำแกงสร่างเมา คอยเคี่ยวเข็ญให้เขาพักผ่อน และในบางคราวก็แอบต่อปากต่อคำกับเขา…

สายตาที่ชายหนุ่มจับจ้องเรือนร่างยามเธอยุ่งวุ่นวายเริ่มทอประกายลึกล้ำเกินหยั่งถึง

.

หลังเรียนจบมหาวิทยาลัย ซูหว่านพาแฟนหนุ่มกลับมาที่บ้าน

เมิ่งหวายจินเอ่ยถามฝ่ายชายด้วยสีหน้าเรียบเฉย:

“เธอทั้งเอาแต่ใจ เลี้ยงยาก งานหนักไม่เอาเบาก็ไม่สู้ นายชอบอะไรในตัวเธอ?”

ซูหว่านเห็นท่าทีที่ดูไม่ยินดียินร้ายของเขา จึงสวนกลับอย่างดื้อรั้น:

“เป็นหนูเองที่ชอบเขา ไม่ได้เหรอคะ?”

เมิ่งหวายจินจับจ้องเธอด้วยแววตาลึกล้ำมืดสนิท เนิ่นนานผ่านไปจึงค่อยพยักหน้า:

“ได้สิ”

.

ในใจซูหว่านเต็มไปด้วยความขมขื่น เธอวางแผนที่จะเดินทางไปต่างประเทศพร้อมแฟนหนุ่ม

ทว่ากลับถูกเมิ่งหวายจินใช้มือล็อกเอวขวางเอาไว้ในห้อง…

ค่ำคืนนั้น เธอร้องไห้จนตาบวมช้ำ และข่วนแผ่นหลังของเมิ่งหวายจินจนเป็นรอย…

ชายหนุ่มรวบตัวเธอเข้าสู่อ้อมกอดอย่างทะนุถนอม บรรจงจุมพิตซับหยาดน้ำตา เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำเปี่ยมเสน่ห์:

“ไม่ชอบฉันแล้วงั้นเหรอ?”