ข้าแค่ชักกระบี่ เหตุใดทั้งโลกบำเพ็ญถึงต้องหวาดกลัว?

เด็กสาวในชุดเขียวถือคัมภีร์เดินทางไปทั่วภพทั้งปวง

เมื่อผู้คนพบเห็นนางเป็นครั้งแรก ต่างคิดตรงกันว่าโลกนี้คงมีหนอนหนังสือเพิ่มขึ้นมาอีกคนหนึ่งเท่านั้น

แต่ความจริงกลับไม่เป็นเช่นนั้นเลย...

บุตรศักดิ์สิทธิ์ผู้หนึ่งเคยคำรามออกมาด้วยความสิ้นหวัง

“อ่านหนังสือน่ะดี! อ่านหนังสือช่วยขัดเกลาจิตใจ แต่เจ้าช่วยวางกระบี่ลงก่อนแล้วค่อยคุยกับข้าได้หรือไม่?!”

ธิดาศักดิ์สิทธิ์ผู้หนึ่งกลับมองนางด้วยแววตาหลงใหล

“หล่อเหลือเกิน! หากไม่นับเรื่องเพศ ข้าก็ไม่ได้รังเกียจที่จะแต่งด้วยเลย หากต้องเชื่อมสัมพันธ์ด้วยการแต่งงาน เลือกข้าเถอะ! ข้ามีข้อเรียกร้องน้อยมากจริง ๆ!”

แม้แต่จอมสรรพสิ่งแห่งเขตต้องห้ามยังกล่าวทั้งน้ำตา

“พวกเจ้าไปยั่วนางทำไม?! นางมันคนบ้า! เขตต้องห้ามที่นางฟันพังคราวก่อน จนถึงวันนี้ลมยังพัดทะลุอยู่เลย!”

หลินปู้ฝานเองก็รู้สึกประหลาดใจไม่น้อย

นางไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อใด โลกบำเพ็ญได้ถือกำเนิดกฎที่ไม่มีผู้ใดเขียนเอาไว้ข้อหนึ่งขึ้นมา

นั่นก็คือ—

ไม่ว่าอย่างไร ก็ห้ามปล่อยให้หลินปู้ฝานชักกระบี่!

ทว่านางเป็นนักกระบี่มิใช่หรือ?

นักกระบี่ชักกระบี่ออกจากฝัก มันผิดปกติตรงไหนกัน?

หลินปู้ฝานจึงได้แต่เอ่ยอย่างจริงใจ

“เพื่อนบำเพ็ญโปรดหยุดก่อน ข้าไม่ได้คิดจะฟันใครจริง ๆ ข้าเพียงอยากเช็ดฝุ่นบนตัวกระบี่เท่านั้น เจ้าไม่ต้องสั่นถึงเพียงนั้นก็ได้!”

เหล่านักบำเพ็ญได้ยินดังนั้นก็แทบกระอักฟองขาวก่อนหมดสติ

คนก่อนที่หลงเชื่อคำพูดเช่นนี้ บัดนี้หญ้าบนหลุมศพสูงสองจั้งแล้ว ส่วนเส้นทางเวียนว่ายเกิดใหม่ก็คงถูกเดินจนกลายเป็นมหามรรคสู่สวรรค์ไปนานแล้ว!

หลินปู้ฝานได้แต่โบกมืออย่างจนใจ

นางคิดว่าตนเองยับยั้งชั่งใจมากพอแล้ว

หลายปีมานี้นางก็มีฝีมืออยู่ประมาณนี้มาตลอด แล้วเหตุใดทุกคนไม่ลองย้อนมองตัวเองบ้างว่า ตลอดหลายปีที่ผ่านมาได้พยายามฝึกฝนหรือไม่?

ความแข็งแกร่งของพวกเจ้าพัฒนาขึ้นบ้างหรือยัง?

เหล่านักบำเพ็ญได้ยินแล้วต่างกัดฟันกรอด

“ฝึกเข้าไป! เจ้าก็ฝึกเข้าไปเถอะ! สักวันโลกบำเพ็ญแห่งนี้ต้องถูกเจ้าฝึกจนตายกันหมดแน่!”

เด็กสาวเพียงยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย

“หากทุกท่านไม่ชอบหลักสัจธรรมในตำรา...”

“บังเอิญว่าข้าเองก็พอรู้เรื่องหมัดเท้าอยู่บ้าง”

เหล่านักบำเพ็ญแทบหลั่งน้ำตา

ใครจะสู้เจ้าได้กัน?!

โลกบำเพ็ญบ้า ๆ แห่งนี้ พวกข้าอยู่ต่ออีกวันไม่ไหวแล้ว!

นี่คือเรื่องราวการเดินทางบนเส้นทางเซียนของหลินปู้ฝาน นักกระบี่สาวผู้ไม่มีระบบ ไม่มีพลังโกง และไม่มีทางลัด มีเพียงการฝึกฝนอย่างไม่หยุดยั้ง จากเด็กสาวธรรมดาที่ค่อย ๆ เติบโตขึ้นทีละก้าว จนกลายเป็นตัวตนที่เพียงเอื้อมมือไปจับด้ามกระบี่ ก็ทำให้เหล่าผู้บำเพ็ญทั่วหล้าหน้าถอดสี

ท่ามกลางการฝึกตน การต่อสู้ การเดินทาง และเรื่องวุ่นวายที่นางก่อขึ้นโดยไม่ได้ตั้งใจ ยังมีสายสัมพันธ์แห่งความรักแบบหนึ่งต่อหนึ่งค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นบนเส้นทางอันยาวไกลสู่ความเป็นเซียน

แนวเรื่อง: เซียนดั้งเดิม + ไม่มีระบบ/นิ้วทอง + นางเอกสายเติบโต + มีพระเอก + 1V1 + ช่วงต้นดำเนินเรื่องค่อนข้างช้า