แค่เปิดแผงลอยขายของ ไหงลูกค้าถึงพากันเทพขึ้นเฉยเลย?!

ลู่ชวนถึงกับหน้าถอดสี “ระบบ แกกำลังหาเรื่องรังแกไจแอนท์อย่างฉันอยู่ชัดๆ!”

เวลาหนึ่งทุ่มตรง ท่ามกลางสายตาชี้ชวนและเสียงซุบซิบของผู้คนที่เดินผ่านไปมาบริเวณหน้าห้องน้ำสาธารณะ

เพื่อเรียกลูกค้าเข้าร้าน ลู่ชวนจึงปิ๊งไอเดีย ผุดความคิดจะทำอาหารตัวอย่างขึ้นมาให้ชิมฟรี

ทว่า ทันทีที่ฝากล่องเก็บ ‘เต้าหู้เหม็น’ ถูกเปิดออก ผู้คนในรัศมียี่สิบเมตรต่างล้มพับกองกับพื้นในชั่วพริบตา!

บ้างก็ดึงกางเกงวิ่งเตลิดหนีออกมาจากห้องน้ำพลางสบถก่นด่าไม่ขาดปาก

เพียงชั่วพริบตาเดียว ในรัศมีหนึ่งร้อยเมตรก็ไม่เหลือสิ่งมีชีวิตใดรอดอยู่เลยสักคน!

ลู่ชวนแทบหลั่งน้ำตาเป็นสายเลือด... ภารกิจเวรตะไลนี่มันอะไรกันวะเนี่ย?!

…

สัปดาห์ที่สอง: ลุยสวนสนุกร้าง ตั้งแผงขายเครื่องดื่มเย็นเจี๊ยบหน้าบ้านผีสิง

สัปดาห์ที่สาม: ดั้นด้นไปหมายตกปลาธรรมชาติ ตั้งเตาย่างปลาแข่งประชันข้างๆ นักตกปลา

…

แต่ยังนับว่าโชคดี แม้ระบบจะขยันหักหลังแทงข้างหลังขนาดไหน ลู่ชวนก็ยังสามารถรังสรรค์วัตถุดิบบนโลกผสานเข้ากับวัตถุดิบจากต่างโลก จนกลายเป็นสุดยอดโอชารสที่สยบลิ้นของเหล่านักชิมได้อยู่หมัด

ในขณะเดียวกัน มิติระหว่างโลกแห่งความจริงกับต่างโลกก็เริ่มหลอมรวมเข้าหากันอย่างรวดเร็ว

เหล่าอสูรต่างมิติอันทรงพลังเริ่มรุกรานและแย่งชิงพื้นที่การเอาชีวิตรอดของมวลมนุษยชาติ

แต่แล้วมันจะทำไมล่ะ? เพราะตราบใดที่ได้ลิ้มรสอาหารเลิศรสฝีมือของลู่ชวน เหล่านักชิมทั้งหลายต่างก็แข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ ได้อย่างไร้ขีดจำกัด!

ลูกค้าคนที่ 1: "นักชิมตัวจริงต้องไม่เรื่องมาก! อะไรนะ? ถ้าไม่ใช่อาหารของเถ้าแก่ก็ไม่กินโว้ย!"

ลูกค้าคนที่ 2: "ฉันแพ้อาหารประเภทนี้อย่างแรง! หืม? เถ้าแก่เป็นคนทำเหรอ? งั้นขอเบิ้ลสองชาม!"

ลูกค้าคนที่ 3: "เถ้าแก่ครับ ได้โปรดรีบกลับมาเปิดแผงเถอะ อย่าให้พวกเราต้องถึงขั้นคุกเข่ากราบอ้อนวอนเลย!"

ลูกค้าคนที่ N: "ในที่สุดก็ตามหาแผงของเถ้าแก่เจอแล้ว! สัญชาตญาณสายกินในตัวข้ามันกำลังพลุ่งพล่าน!"