(จบแล้ว) โชคหล่นทับยุค 70

คิดว่าการเป็นสาวบ้านนอกในยุค 70 มันง่ายนักหรือไง? พ่อแม่ด่วนจาก ปู่ผู้เป็นที่พึ่งเดียวเพิ่งสิ้นลม หนำซ้ำครอบครัวลุงตัวดีก็จ้องจะฮุบทุกอย่าง แล้วถีบส่งฉันขึ้นรถไฟเข้าเมืองหลวง พร้อมหนังสือสัญญาหมั้นหมายเก่าเก็บใบเดียวเพื่อมาหา ‘คู่หมั้น’ ที่ไม่เคยเห็นหน้า

แต่พอเหยียบถึงบ้านตระกูลหลี่ ความจริงก็ฟาดเข้าแสกหน้าเต็มเปา... ว่าที่คู่หมั้นของฉันมีคนรักอยู่แล้ว! แถมครอบครัวเขายังมองฉันหัวจรดเท้าด้วยสายตาราวกับเห็นตัวประหลาดบ้านนอกที่หวังจะมาเกาะชายกางเกงลูกชายเขากิน

“เอาเงินไปสิบบาทแล้วกลับบ้านนอกไปซะ!” เหอะ... สิบหยวนเหรอ? หรือเพิ่มเป็นห้าสิบหยวนดีล่ะ? ดูถูกกันเกินไปแล้ว คิดว่าฉันเป็นแม่พระผู้เปี่ยมเมตตาที่ยอมให้ใครมาตบหัวเล่นแล้วเดินคอตกกลับไปให้คนทั้งหมู่บ้านหัวเราะเยาะหรืออย่างไร?

ไม่อยากแต่งใช่ไหม? ได้! ฉันเองก็ไม่ได้ตาบอดจนมองไม่ออกว่าผู้ชายพรรค์นี้มันไร้น้ำยาแค่ไหน แต่จำไว้เลยนะ... อยากฉีกสัญญาหมั้นหมายน่ะได้ แต่ค่าชดเชยอิสรภาพของพวกคุณ ราคาต้องสมน้ำสมเนื้อ!

เสียคู่หมั้นห่วย ๆ ไปคนหนึ่งแล้วมันจะพังตรงไหน? ในเมื่อยุค 70 ที่เต็มไปด้วยโอกาสทองนี้ ยังมี ‘โชคใหญ่’ และของดีที่คนตาถั่วพวกนี้มองข้ามรอให้ฉันไปช้อนเก็บอีกเพียบ... คอยดูเถอะ อีกไม่นาน ใครกันแน่ที่จะต้องเสียดายจนอกแตกตาย!