กำลังเปิดหนังสือ
กำลังเปิดหนังสือ
ระบบสัญญาว่าจะให้มาพักร้อน แต่เซี่ยเหยียนได้โรงแรมโทรม ๆ กลางฝูงซอมบี้ เธอเลยซื้อเก้าอี้โยกมานอนอาบแดดหน้าประตู อยากพักต้องจ่ายแต้ม ใครก่อเรื่องโดนเก็บ นอนแผ่ไปเรื่อย ๆ โรงแรมก็อัปเลเวลเอง
“อยากเข้าพักได้ อยากกินข้าวก็ได้ ขอแค่ว่าง่ายและจ่ายแต้ม”
เซี่ยเหยียนเพิ่งปิดภารกิจโลกก่อนด้วยคะแนน SSS ระบบเลยให้รางวัลเป็น “ภารกิจพักร้อน” ไม่มีภารกิจบังคับ ไม่มีบทลงโทษ อยากนอนแผ่แค่ไหนก็ได้ แต่ที่ที่เธอลืมตาขึ้นมาคือโรงแรมเลเวลหนึ่งสภาพโทรม กลางเมืองร้างในปีที่สี่ของวันสิ้นโลก หน้าประตูมีซอมบี้เดินวน
ข้อดีอย่างเดียวคือโรงแรมนี้เป็นบ้านปลอดภัย ซอมบี้มองไม่เห็นและเข้าไม่ได้ เซี่ยเหยียนจึงซื้อเก้าอี้โยกมานอนอาบแดด สุ่มได้หมีหมี ตุ๊กตาหมีพนักงานทำความสะอาดที่ขยันจนน่าตกใจ และเริ่มรับลูกค้าที่วิ่งหนีตายเข้ามา ห้องละยี่สิบแต้ม เบียดกันได้แต่คิดรายหัว ข้าวกล่องร้อน ๆ แลกด้วยแกนผลึก ใครทำลายของหรือหาเรื่องในร้าน ต้องเจอกฎร้านกับลูกบาศก์ลงโทษ
ข่าวเรื่องโรงแรมที่มีน้ำสะอาด ข้าวสวย และที่นอนปลอดภัยแพร่ไปในหมู่ผู้รอดชีวิต ลูกค้าแปลก ๆ แวะเวียนมาไม่ขาด ยอดฝีมือชุดดำที่ไม่ยอมเปิดหน้า เด็กสาวมีเขากวางกับคนรักที่มีปีก ชายหลายบุคลิกจอมเกาะผู้หญิง ยายกับหลานแฝดที่ผอมจนเหลือแต่กระดูก โรงแรมอัปเลเวลขึ้นเรื่อย ๆ มีห้องอาหารเช้า บุฟเฟต์ สาขาในเมืองอื่น รถบ้าน และประตูพักร้อนที่พาไปเกาะกลางทะเล พร้อมพนักงานเงือกกับเชฟที่เคยเป็นศัลยแพทย์
ยิ่งร้านใหญ่ คนที่หมายตาก็ยิ่งมาก ตั้งแต่ข้าราชการบ้าอำนาจ แก๊งอันธพาล ไปจนถึงนายพลฉู่ว่านฟูจากฐานซ่างจิงที่มาซื้อเสบียงเลี้ยงทั้งกองทัพ เซี่ยเหยียนแค่อยากนอนแผ่ แต่ลูกค้าประจำอย่างจิ่งอี้ม่ายกลับนำความลับของโลกนี้มาเล่า ไวรัสที่ทำให้คนกลายเป็นซอมบี้เริ่มจากห้องทดลอง และคนที่ยังทดลองกับมนุษย์อยู่ก็คือญาติของเขาเอง
เมื่อเห็นห้องขังหญิงตั้งครรภ์ที่ถูกล่ามโซ่ ตลาดค้ามนุษย์ และเมืองที่คนถูกขายเป็นอาหาร แม่ค้าหน้าเลือดที่ไม่เคยเป็นแม่พระก็เริ่มลงมือ ใช้โรงแรมเป็นทั้งที่หลบภัย ที่ส่งข่าว และกับดัก ร่วมมือกับนายพลฉู่ว่านฟูถอนรากองค์กรของบอสปิน ระหว่างทางก็ยังเปิดโรงพยาบาล โรงเรียน งานประมูล และพาโรงแรมย้ายไปเปิดกลางเมืองของศัตรู
แต่ภารกิจพักร้อนก็มีวันหมดอายุ และเธอไม่เคยยอมผูกพันกับโลกไหน จนวันที่ต้องลาจาก เธอถึงรู้ว่ามีหมีตัวหนึ่งที่เธอทิ้งไม่ลง
“เถ้าแก่ หมีหมีขอกอดหน่อยได้ไหม”