วันละหกสิบล้านหยวนจะให้ไปใช้ที่อำเภอไหนกัน?

ลู่หมิงบันดาลโทสะยื่นใบลาออกแล้วเดินทางกลับบ้านเกิด ทว่ากลับบังเอิญไปผูกพันเข้ากับ "ระบบกองทุนบริโภคประจำอำเภอ" โดยทุกคนในอำเภอร่วมใจกันมอบเงินให้คนละ 100 หยวน ส่งผลให้เขามีเงินหมุนเวียนถึง 60 ล้านหยวนต่อวัน!

แต่ทว่าเงินจำนวนนี้มีกฎเหล็กอยู่ข้อหนึ่ง... มันสามารถใช้จ่ายได้เฉพาะในอำเภอชนบทบ้านนอกแห่งนี้เท่านั้น!

มหาเศรษฐีประจำอำเภองั้นหรือ? วิสัยทัศน์ช่างคับแคบสิ้นดี! ในขณะที่คนอื่นกำลังเก็งกำไรอสังหาริมทรัพย์ ลู่หมิงกลับเหมาซื้อตึกร้างเพื่อมาทำเป็นสำนักงานใหญ่ของบริษัท; เมื่อญาติพี่น้องแนะนำให้ไปอู่ซ่อมรถเพื่อขันน็อต เขากลับถอยรถมายบัค S680 มาขับขี่ไปทำงานแทน

เริ่มต้นจากการพลิกโฉมวงการบันเทิงของอำเภอ สร้างโรงงาน ซ่อมแซมถนนหนทาง ก่อสร้างโรงเรียน และสร้างโรงพยาบาล...

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับความสงสัยของผู้คน ลู่หมิงทำเพียงยิ้มแล้วกล่าวว่า "ผมไม่ได้อยากเป็นแค่คนรวยที่สุดในอำเภอหรอกนะ แต่ผมต้องการเปลี่ยนอำเภอที่ทรุดโทรมแห่งนี้ให้กลายเป็นดินแดนในฝันที่คนทั่วโลกโหยหาต่างหาก!"

หลายปีต่อมา คอลัมนิสต์จากนิตยสารฟอร์บส์ได้สัมภาษณ์ลู่หมิงว่า "คุณปิ๊งไอเดียเปลี่ยนอำเภอระดับห้าที่แสนจะเล็กจิ๋ว ให้กลายเป็นมหานครคลาสสิกนานาชาติที่มีประชากรยี่สิบล้านคนได้อย่างไรกัน?"

ลู่หมิงยิ้มมุมปากเล็กน้อย: "ก็แค่คิดอยากทำขึ้นมาในชั่ววูบเดียวน่ะครับ"