ทะลุมิติยุค 80 เป็นเมียขี้หึง เลิกตามผัวทหาร หันมาหาเงินเลี้ยงแฝด

แค่โดนแฟนผลักหัวโขกตอม่อสะพาน ลืมตาอีกทีเถียนเยี่ยก็นอนหัวแตกอยู่ในห้องอิฐแดงปี 1983 ในร่างหญิงสองร้อยชั่ง ทั้งอ้วน ทั้งขี้เกียจ ทั้งขี้หึง และเป็นตัวประกอบที่คนอ่านเกลียดที่สุดในนิยายที่เธอเพิ่งอ่านจบเมื่อคืน

เจ้าของร่างเดิมใช้เล่ห์จนได้แต่งกับจ้าวหมิงหล่าง ทหารหนุ่มหน้าตาดีเพื่อนสนิทพระเอก แล้วตามหึงเขาไปทั่ว ด่าคนทั้งบ้านพัก ขโมยผักแปลงข้างบ้าน จนแม้แต่เด็กยังแต่งเพลงล้อ ในนิยาย ชะตาของเธอคือโดนนางเอกจัดการจนสามีถูกส่งไปเฝ้าเกาะสิบกว่าปี ลูกหนีไปอยู่กับคนอื่น แล้วตายอย่างโดดเดี่ยว

ในถังข้าวไม่เหลือสักเม็ด ในลิ้นชักมีเงินแค่หยวนครึ่ง แล้วสามีก็เดินเข้ามาพร้อมเงินสามสิบหยวน กับประโยคที่ทุกคนรอ "เราหย่ากันเถอะ"

ร้องห่มร้องไห้? อาละวาด? เปล่าเลย เถียนเยี่ยยิ้มแก้มปริ กวาดเงินเข้ากระเป๋า แล้วถามกลับว่า "ได้สิ จะไปเปลี่ยนใบเมื่อไหร่" สิ่งเดียวที่เธอไม่บอกเขา คือในท้องเธอมีลูกแฝดอยู่สองคน

ท่ามกลางป้าข้างบ้านปากร้ายกับสาวโรงทอที่จ้องจะเหยียบซ้ำ จู่ ๆ กระดุมเงินเม็ดเดียวก็ผูกเธอเข้ากับ "ระบบเก็บตก" ที่รู้ว่าของดีราคาถูกซ่อนอยู่ตรงไหน คราวนี้คนที่ใคร ๆ ก็ไล่ จะลุกขึ้นมาค้าขายเลี้ยงลูกเองได้ไหม แล้วถ้าวันหนึ่งสามีกลับมาเห็นท้องที่โตขึ้นทุกวันล่ะ...