กำลังเปิดหนังสือ
กำลังเปิดหนังสือ
ข้าแกล้งตายหนีบทชายาอายุสั้น แต่สามีที่ควรลืมข้ากลับเปิดโลงพบแต่ความว่างเปล่า แล้วตามหาข้าทั่วแผ่นดิน คืนหิมะตก เขากระโดดข้ามกำแพงลงมายืนตรงหน้า “เจียงหว่าน เจ้านี่เก่งนักนะ”
“ต่อหน้าเจ้า ข้าไม่ใช่องค์ชายห้า ไม่ใช่อ๋องตวน ข้าคือสามีของเจ้า เจียงหว่าน”
เจ็ดปีก่อน ชายหนุ่มที่พ่อของเจียงหว่านช่วยชีวิตไว้ รับปากต่อหน้าคนใกล้ตายว่าจะแต่งกับนาง แล้วยื่นมือให้ “ข้าจะพาเจ้ากลับบ้าน” นางเพิ่งรู้ตอนก้าวเข้าจวนว่าเขาคือองค์ชายห้า จ้าวจือสิง คืนนั้นเขากลับมาพร้อมแผลเฆี่ยนเต็มหลัง กับราชโองการพระราชทานสมรส
เขารักนางจริง แต่วันที่เขาออกศึก เจียงหว่านเพิ่งนึกออกว่าโลกนี้คือนิยายที่นางเคยอ่าน เขาคือฮ่องเต้ในอนาคตที่มีนางในสามพัน ส่วนนางคือชายาที่ต้องจมน้ำตาย ไม่นานหลังนางเอกตัวจริงปรากฏตัว
สามปีต่อมา เขากลับมาพร้อมหญิงสาวคนนั้นจริง ๆ
นางยิ้มรับทุกอย่าง แล้วกินยาที่ซ่อนไว้ในปิ่น คืนที่หญิงคนนั้นเข้าจวน พระชายาอ๋องตวนตัวร้อนจนสิ้นใจในอ้อมแขนสามี
จ้าวจือสิงเฝ้าศพสามวัน ดึงตะปูโลงด้วยมือเปล่า แล้วกระอักเลือดล้มลงหน้าศพ ส่วนเจียงหว่านหนีไปเป็นหญิงม่ายนิรนามในแดนเหนือ
แต่แล้ววันหนึ่ง เขาสั่งเปิดโลงอีกครั้ง ข้างในมีแต่เสื้อผ้ากับถุงข้าวสาร
ท่านอ๋องหัวเราะออกมาเสียงดัง แล้วออกตามหานางทั่วแผ่นดิน
คืนหิมะตก ขณะที่นางกำลังเตรียมหนีลงเรือออกทะเลอีกครั้ง ชายที่ควรจะลืมนางไปแล้วกระโดดข้ามกำแพงลงมายืนตรงหน้า
“เจียงหว่าน เจ้านี่เก่งนักนะ”
เขาไม่ได้มาลงโทษ เขากอดนางไว้แน่น จนนางรู้สึกได้ว่าซอกคอเปียกชื้น และนับจากคืนนั้น เขาก็ไม่ยอมปล่อยมืออีกเลย
นางกลัวบทนิยาย แต่ไม่รู้ว่าผู้ชายคนนี้ไม่เคยคิดจะเดินตามบทของใคร
คลั่งรักทั้งคู่ เจ็บแค่ช่วงต้น ที่เหลือหวาน · รักเดียวใจเดียว จบสมหวัง