ยุค 70: ตัวประกอบหญิงกอบโกยความร่ำรวยอย่างเงียบๆ

เพราะเพื่อนร่วมห้องที่ไม่ชอบหน้าเธอเขียนนิยายขึ้นมา ซูเหอจึงถูกจับยัดเข้าไปเป็นตัวประกอบหญิงชื่อเดียวกัน—อดีตภรรยาของพระเอกที่แทบไม่มีบทบาทในเรื่อง ตามเนื้อเรื่องเดิม ซูเหอถูกอันธพาลประจำหมู่บ้านใช้ลูกอมหนึ่งก้อนหลอกเข้าไปในไร่ข้าวโพด ก่อนจะถูกขายต่อเข้าไปในหุบเขาและบังคับให้เป็นเพียงเครื่องมือผลิตลูก สุดท้ายต้องจบชีวิตอย่างน่าเวทนาระหว่างคลอดบุตร เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ซูเหอก็พบว่าตัวเองอยู่ในร่างผอมแห้งจนแทบเหลือแต่กระดูก หญิงสาวในกระจกมีใบหน้าเหลืองซีด และแม้แต่ไฝระหว่างคิ้วก็ยังเหมือนกับตัวเธอทุกประการ เมื่อมองดูบ้านที่ยากจนข้นแค้น แม่สามีที่ตาบอด และน้องสามีที่ศีรษะล้าน ซูเหอก็อยากร้องไห้ แต่กลับไม่มีน้ำตาจะไหล ยิ่งได้เห็นนางเอกของเรื่องซึ่งมีทั้งชื่อและหน้าตาเหมือนเพื่อนร่วมห้องคนนั้นทุกประการ ซูเหอก็ยิ่งเดือดดาล เดี๋ยวก่อนนะ... ถ้าจำไม่ผิด นางเอกมีมิติวิเศษไม่ใช่หรือ? เมื่อสังเกตเห็นจี้หยกบนลำคอของอีกฝ่ายที่กำลังเปล่งแสง และยังไม่มีใครทำพันธสัญญาเป็นเจ้าของ ซูเหอก็ยิ้มเย็น “ขอโทษด้วยแล้วกัน ฉันขอยืมไปใช้ก่อนก็แล้วกัน...” อีกด้านหนึ่ง กู้เย่ซึ่งประจำการอยู่ในกองทัพได้รับจดหมายจากบ้านเกิด แจ้งว่าครอบครัวได้เปลี่ยนตัวเจ้าสาวให้เขา และต้องการให้เขากลับไปแต่งงาน นี่มันเรื่องเหลวไหลอะไรกัน? เมื่อเดินทางกลับถึงบ้าน เขากลับพบเพียงเด็กสาวผิวคล้ำและผอมแห้งคนหนึ่ง เดิมทีเขาตั้งใจจะส่งเธอกลับไป แต่หญิงสาวกลับบอกทั้งน้ำตาว่า หากถูกส่งกลับไป เธอจะต้องตายอย่างแน่นอน เมื่อเห็นร่างกายที่ซูบผอมของเธอ กู้เย่ก็อดสงสารไม่ได้ จริงด้วย... หากปล่อยเธอกลับไปแล้วอดตายขึ้นมาจะทำอย่างไร? สุดท้ายเขาจึงใจอ่อนและยอมให้เธออยู่ต่อ ทว่าเขาไม่เคยคาดคิดเลยว่า การใจอ่อนเพียงครั้งเดียวในวันนั้น จะทำให้เขาอ่อนโยนต่อเธอไปตลอดชีวิต และเลือกปกป้องเลี้ยงดูเธอไปชั่วนิรันดร์...