ฝ่าบาท! อย่าเพิ่งสวรรคตเพคะ ข้ายังไม่ได้แต่งกับองค์รัชทายาทเลย!

[กินเผือก + ระบบ + ทุกคนรุมสปอยล์ + พระนางคลั่งรัก + ขาวสะอาดทั้งคู่ + โบ๊ะบ๊ะฮากระจาย]

เจียงหยวนกำลังมัวแต่มุงเผือกเรื่องชาวบ้านในโลกผู้บำเพ็ญเพียรจนถูกลูกหลงตายคาที่!

เมื่อได้โอกาสทะลุมิติมาเกิดใหม่ในร่างของ "คุณหนูตัวปลอม" แห่งจวนขุนนาง นางจึงตัดสินใจละทิ้งทุกมารยาท ปล่อยจอย และใช้ชีวิตให้บันเทิงถึงขีดสุด

เจียงอวิ๋นโจวใส่ร้ายว่านางถีบฉู่อวี่โหรวตกน้ำงั้นหรือ?

ได้เลย จัดให้! นางยกเท้าขึ้นทีเดียว ทั้งฉู่อวี่โหรวและเจียงอวิ๋นโจวก็ได้ลงไปแช่น้ำรวมกันประหนึ่งหม้อไฟหม่าล่าทันตาเห็น!

คิดจะขับไล่นางออกจากจวนโหวงั้นหรือ?

อย่าหวังเลย! นางควบอาชาตัวแน่นเหมือนหมู หอบหิ้วเจ้านายทุกคนในจวนโหวพุ่งตรงไปยังหน้าประตูจวนเพื่อโบกมือทักทายประชาชนอย่างเป็นมิตร

เงินหมดจนต้องจนมุมและไร้ที่พึ่งพิงงั้นหรือ?

ไม่มีทางเสียหรอก!

【เสี่ยวหยวนหยวน บิดาผู้ให้กำเนิดที่แท้จริงของเจ้าน่ะ คือท่านอัครมหาเสนาบดีคนปัจจุบันต่างหากล่ะ】

[หา?! ไอ้โง่เจียงอวิ๋นโจวนั่นคือพี่รองของข้าหรอกหรือ? เช่นนั้นข้าไม่ยอมรับบิดาผู้นี้เสียยังจะดีกว่า]

ท่านเสนาบดีเจียงที่บังเอิญเดินผ่านมาแถวนั้นเข้าพอดี ถึงกับรีบกุลีกุจอมาเชิญตัวนางกลับจวนด้วยตนเอง

ณ งานเลี้ยงในวังหลวง...

【เสี่ยวหยวนหยวน ฮ่องเต้ของพวกเจ้าโดนพิษเล่นงานเข้าไปตั้งเจ็ดชนิด ไม่ช้าก็คงได้เสด็จสู่สวรรคาลัยแล้ว】

[แล้วฮ่องเต้องค์ใหม่คือผู้ใดกันเล่า? ตอนนี้จะให้ท่านพ่อของข้าไปรีบประจบสอพลอทันหรือไม่นะ?]

ท่านเสนาบดีเจียง: ‘ลูกรัก... พ่อของเจ้ายังไม่อยากตายตอนนี้นะ!’

ฮ่องเต้: ‘หรือเราควรสั่งประหารเก้าชั่วโคตรของตระกูลเจ้า ให้ไปอยู่เป็นเพื่อนร่วมสุสานเสียดีล่ะ?’

【เสี่ยวหยวนหยวน เพียงเจ้ายัดลูกชิ้นหมูพวกนั้นใส่ปากฮ่องเต้สักสองสามก้อน พระองค์ก็ไม่ตายแล้ว】

ท่านเสนาบดีเจียงลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ฮ่องเต้เองก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอกเช่นกัน

[ถ้าพระองค์ไม่ยอมส่งองค์รัชทายาทมาให้ข้าล่ะก็ ข้าคิดว่าเขาต้มรำข้าวเลี้ยงหมูได้เข้าทีอยู่นะ]

ฮ่องเต้: ‘เราเห็นว่าข้อเสนอนี้... เข้าท่าดีแท้!’

องค์รัชทายาท: ‘...’

จนกระทั่งนางถูกลากตัวเข้าท้องพระโรง

【เสี่ยวหยวนหยวน เสนาบดีกรมโยธาแอบยักยอกงบประมาณและลักไก่ตอนสร้างเขื่อน...】

เจียงหยวนเพิ่งจะหาวหวอดไปหนึ่งที เสนาบดีกรมโยธาที่ยืนอยู่เบื้องหน้านางก็ถูกทหารหลวงรวบตัวไปในพริบตา!

[ผลผลิตธัญพืชตกต่ำงั้นหรือ? ราษฎรอดอยากกันแทบแย่ เหตุใดจึงไม่ปลูกมันเทศกับมันฝรั่งกันเล่า? เมล็ดพันธุ์พวกนั้นข้ามีอยู่เต็มมือ]

ฉับพลันนั้น ทั้งองค์ฮ่องเต้และเหล่าขุนนางทั่วทั้งราชสำนัก ต่างหันมาจ้องมองนางด้วยดวงตาเป็นประกายวาววับ!