ทะลุมิติฮ่องกงปี 93 ตัวร้ายในหนังมานั่งร่วมโต๊ะ ฉันขอแก้บทชีวิตเขาเอง

ฉันแค่งีบบนเครื่องบินไปเที่ยวฉลองเรียนจบ ตื่นมาอีกที ไม่มีใครเล่นมือถือสักคน ไม่มีสัญญาณ ไม่มี wifi มีแต่คนยืนตะโกนใส่โทรศัพท์ก้อนเท่าอิฐ

ปีอะไรน่ะเหรอ? 1993 ค่ะ แถมในพาสปอร์ตฉันชื่อแอนนา หลิน สาวอเมริกันเชื้อสายจีนวัยสิบแปด กำพร้าพ่อแม่ และพูดกวางตุ้งไม่ได้สักคำ

นึกว่าแย่สุดแล้วใช่ไหม? ยังค่ะ ข่าวที่นี่รายงานแก๊งตีกันเหมือนรายงานอากาศ เพื่อนคนแรกของฉันก็หน้าเหมือนตัวละครในหนังนักเลงที่โหลดไว้ในฮาร์ดดิสก์เป๊ะ สรุปคือฉันไม่ได้แค่ย้อนเวลา ฉันหลุดเข้ามาในหนัง

ไม่เป็นไร ฉันรู้ว่าอีก 30 ปีคนดูจะชอบอะไร เขียนบทก็ได้ เขียนนิยายก็ดี ขอแค่ทำมาหากินเงียบ ๆ ไม่ยุ่งกับนักเลงหน้าไหน

แผนดีมาก จนกระทั่งออกไปซื้อหนังสือพิมพ์แล้วโดนนักเลงล้อม โดนลากเข้าโรงพักทั้งที่เป็นผู้เสียหาย คืนนั้นผู้ชายผมทองคนหนึ่งก็มานั่งตรงข้ามฉันในร้านข้างทาง อ้างว่าเป็นแค่หัวหน้าบริษัทดูแลตึก ชื่อเฉินเทียนสยง

ชื่อนี้ฉันรู้จักดี เขาคือ "อีกา" ตัวร้ายในหนัง และในโลกนี้ คนออกมาเป็นนักเลงไม่มีใครจบดีสักคน ฉันเขียนบทให้คนทั้งเกาะได้ แล้วบทชีวิตของเขาล่ะ ฉันจะแก้ทันไหม?