ช่างปลอมของเก่า ผมนี่แหละผู้ประเมินตัวจริง

เหมยโย่วติ่งโตมากับปู่ที่สอนวิชาทำของเก่าให้ตั้งแต่เด็ก — ไม่ใช่วิชาดูของ แต่เป็นวิชาทำของปลอมให้เหมือนจริง ผลพลอยได้คือสายตาที่จับความต่างได้แม่นกว่าใคร เพราะคนที่ลงมือปลอมเองย่อมรู้ว่าของปลอมทิ้งร่องรอยไว้ที่ไหน

เขาเรียนจบวาดภาพและปั้นจากมหาวิทยาลัยชั้นนำ แต่อาจารย์สรุปให้ฟังตรง ๆ ว่าเขาเป็นได้แค่ช่างฝีมือชั้นหนึ่ง ไม่ใช่ศิลปิน เพราะลอกได้เหมือนจนแยกไม่ออก แต่ไม่มีงานของตัวเอง เขาจึงไปเป็นเด็กจับฉ่ายในกองถ่าย ซ่อมถ้วยแตกใบเดียวจนได้เป็นผู้ช่วยฝ่ายอุปกรณ์ แล้วถูกดันต่อไปเป็นหัวหน้าผู้ประเมินของร้านโบราณวัตถุใหญ่สุดในจินหลิง

โดยที่ไม่มีใครในวงการรู้ว่าตัวจริงของ "เหมยจิ่ว" คือช่างทำของเก่าปลอม