กำลังเปิดหนังสือ
หญิงกำพร้าอาศัยจวนโหวสิบปี ถูกคู่หมั้นบีบให้ยอมเป็นอนุ เพื่อยกที่ภรรยาเอกให้ญาติผู้พี่ ข้าจึงกอดป้ายวิญญาณแต่งเข้าจวนกั๋วกง ให้สองคนนั้นต้องก้มหัวเรียกข้าว่าพี่สะใภ้
ข้า กู้ชิงหนิง หญิงกำพร้าที่อาศัยใบบุญจวนโหวมาสิบปี กำลังนั่งเย็บชุดเจ้าสาวอยู่ดี ๆ คู่หมั้นก็เดินเข้ามาบอกว่า "เจ้ายอมเป็นอนุเถิด"
เหตุผลน่ะหรือ? ท่านพี่ชายของเขาตายในสนามรบ ญาติผู้พี่ของข้าซึ่งยังไม่ทันกราบไหว้ฟ้าดินก็ถูกลือว่าเป็นหญิงกาลกิณีข่มสามี เขาจึงต้อง "ช่วย" นางด้วยการแต่งเป็นภรรยาเอก ส่วนข้า… หญิงกำพร้าอย่างข้าได้เข้าจวนกั๋วกงก็บุญหัวแล้ว ยังจะเอาอะไรอีก?
ทั้งจวนต่างรอดูว่าข้าจะกล้ำกลืนยอมเป็นอนุ หรือจะร้องห่มร้องไห้ขอถอนหมั้น
ผิดทั้งคู่
ข้าขอแต่งกับท่านพี่ใหญ่ผู้ล่วงลับแทน! เป็นม่ายไม่ต้องปรนนิบัติบุรุษ ไม่ต้องแย่งชิงในเรือนหลัง แถมคนที่เพิ่งไล่ข้าไปเป็นอนุ ยังต้องก้มหัวเรียกข้าว่า "พี่สะใภ้" อีกด้วย
แต่ใครจะรู้ว่าข้าแต่งเข้าจวนนี้ไม่ใช่เพราะลาภยศ เมื่อสิบปีก่อนตระกูลหลินหมอหลวงถูกฆ่าล้างทั้งตระกูลในชั่วคืนเดียว และเด็กหญิงที่รอดมาได้เพียงคนเดียว… ก็คือข้า
ทว่าคืนวันแต่งงานที่ข้ากอดป้ายวิญญาณกราบไหว้ฟ้าดิน กลับมีชายร่างสูงใหญ่คนหนึ่งลอบเข้ามาในเรือนหอ ถลกหน้ากากหนังมนุษย์ออก แล้วยกจอกสุรามงคลที่ข้าดื่มค้างไว้ขึ้นจิบ…