(ชนต้นฉบับ)"เป็นตัวร้ายแล้วไง? ก็ในเมื่อเหล่านางเอกเป็นเมียรักของผมหมดเลย!"

กูม่อหราน ควรจะเป็นผู้ชายที่ถูกรังแกอย่างน่าเวทนาที่สุด

เหล่า ‘บุตรแห่งโชคชะตา’ ทั้ง 12 คน ผลัดเปลี่ยนกันปรากฏตัว ทั้งพวกถอนหมั้นแล้วกลับมาล้างแค้น, หมอเทวดาไร้เทียมทาน, เทพสงครามจุติ, ราชาเล้งออกจากคุก...

พระเอกทุกคนต่างเหยียบใบหน้าของเขาเพื่อทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุด ตลอดเนื้อหาห้าล้านตัวอักษร เขาถูกแย่งชิงสตรี, ถูกยึดทรัพย์, ถูกสักประจานต่อหน้าสาธารณชน และถูกห้าม้าแยกสังขารจนตาย

แต่ตอนนี้... เขาตื่นขึ้นมาพร้อมกับความทรงจำในชาติก่อน และมองเห็นความจริงทั้งหมด:

โชคชะตาอันยิ่งใหญ่ของพวกพระเอก ที่แท้ก็พึ่งพาแต่ผู้หญิงงั้นรึ?!

...

ความเสเพลคือหน้ากาก แผนการร้ายคือกระดูกเหล็ก

เขาก้มกราบต่อหน้าฮ่องเต้เพื่อขอสมรสพระราชทาน รวบยอดราชโองการมาถึงหกฉบับในคราวเดียว:

บุตรีสายตรงของอัครเสนาบดี, คุณหนูตระกูลหมอหลวง, องค์หญิงแห่งแดนเหนือ, หญิงคณิกาอันดับหนึ่ง, บุตรีของแม่ทัพใหญ่ และคุณหนูผู้ทรงความรู้จากตระกูลบัณฑิต...

ในคืนเข้าหอ พี่สาวสายเย็นชาเอ่ยกับเขาว่า "เจ้าจงสวดอ้อนวอนให้ตัวเองมีชีวิตอยู่ได้นานพอเถอะ"

โลลิตัวร้ายยิ้มหวานขณะส่งน้ำชาพิษให้เขา

องค์หญิงผมขาวชักดาบพาดคอของเขา

...

พวกนางเกลียดเขา ระแวงเขา ลองใจเขา และจ้องจะฆ่าเขา

ทว่าสุดท้าย... สตรีเหล่านั้นที่ถูกลิขิตมาให้เป็นของเหล่าพระเอก กลับเริ่มนอนไม่หลับเพราะคะนึงหาแต่เขา

เมื่อเหล่าบุตรแห่งโชคชะตาเดินทางมาถึงเมืองหลวงด้วยความฮึกเหิม เตรียมเปิดฉากชีวิตระดับตำนาน กลับพบว่า "สตรีในพรหมลิขิต" ของพวกตน กำลังนั่งออดอ้อนอยู่ในอ้อมกอดของไอ้คุณชายเสเพลผู้นั้น

โชคชะตาพังทลาย ลิขิตสวรรค์แตกสลาย รัศมีพระเอกดับสูญ

บุตรแห่งโชคชะตาทั้ง 12 คนตาแดงก่ำด้วยความโกรธแค้น: "แกใช้วิธีสกปรกอะไรกันแน่?!"

กูม่อหรานเอนกายพิงเก้าอี้มังกรอย่างเกียจคร้าน พลางหุบพัดจีบในมือ

"กลอุบาย? ท่านอ๋องผู้นี้จำเป็นต้องใช้ด้วยหรือ?"

"จะโทษก็ต้องโทษพวกเจ้าเถอะ... ที่มาช้าเกินไป"

ยินดีต้อนรับสู่กระดานหมากข้ามลิขิตของตัวร้ายผู้ถูกสวรรค์หันหลังให้

คราวนี้ โชคชะตาอยู่ในกำมือข้า หญิงงามอยู่ในอ้อมกอดข้า และชีวิตนี้... ข้าขอเป็นคนลิขิต