ทำสวนเลี้ยงหมูในวังหลัง พระสนมเต๋อเฟยจัดหนักจัดเต็ม

หลินหวันหวัน ผู้เชี่ยวชาญด้านการเกษตรสารพัดประโยชน์ยุคปัจจุบัน ควบตำแหน่งทายาทนักชำแหละหมูมือฉมัง เกิดอุบัติเหตุหัวกระแทกพื้นฟาร์มหมูจนสิ้นชีพ... พอลืมตาขึ้นมาอีกที เธอกลับทะลุมิติมาอยู่ในร่างของ ‘อูหย่าจูจู’ นางกำนัลชั้นล่างในรัชสมัยคังซีแห่งราชวงศ์ชิง!

เปิดฉากมาก็เจอด่านตำหนักในสุดสยองขวัญงั้นหรือ? อย่าได้ตื่นตูมไป!

ทันทีที่เห็นหมูป่าตัวเขื่องเตลิดหลุดเข้ามาในอุทยานหลวง ดวงตาของจูจูก็เป็นประกายวาววับ เธอพุ่งปราดเข้าบิดหูหมู แล้วโชว์ลีลา "หัตถ์สังหารชำแหละหมูสดด้วยมือเปล่า" ถวายจักรพรรดิคังซีเป็นขวัญตา!

ฮ่องเต้คังซีถึงกับช็อกตาตั้ง... ก่อนจะรีบรับนางเข้าวังหลังเป็นพระสนมทันที!

ในขณะที่เหล่าสนมนางในประชันโฉมแย่งชิงความโปรดปราน... จูจูกลับขะมักเขม้นขุดดินปลูกผักอยู่ท้ายตำหนัก

ในขณะที่คนอื่นนั่งโศกเศร้าตัดพ้อลมฟ้าอากาศ... จูจูฟาดข้าวสวยมื้อเดียวเกลี้ยงสิบชามหน้าตาเฉย!

ตั้งครรภ์คลอดลูกเจ็บปางตายงั้นหรือ? จูจูขอเผยเคล็ดลับ: สนใจระบบ ‘กายภาพคลอดชิลไร้ความเจ็บปวด’ หน่อยไหม! แค่จามฮัดชิ้วทีเดียว... ‘องค์ชายสี่ อิ้นเจิน’ ก็คลอดออกมาดูโลกแล้ว!

ทุกคนต่างคิดว่าองค์ชายน้อยจะได้รับการประคบประหงมดั่งไข่ในหิน ทว่าจูจูยึดมั่นคติประจำใจที่ว่า "เลี้ยงลูกก็เหมือนขุนลูกหมู!"

นางหิ้วองค์ชายน้อยเข้าแปลงผักทุกวัน ชวนกันแบกจอบ แบกถังปุ๋ยคอก แล้วนั่งแทะแตงโมส่องเรื่องซุบซิบชาวบ้านอย่างสำราญใจ

ฮ่องเต้คังซีทอดพระเนตรมองพระโอรสองค์ที่สี่ผู้มีมัดกล้ามล่ำสัน แถมใช้มือเดียวล้มหมูป่าได้สบายๆ แล้วก็ตกอยู่ในห้วงความคิดอันลึกซึ้ง...

หลายปีผ่านไป ท่ามกลางศึกชิงบัลลังก์มังกรของเหล่าเก้าองค์ชายที่ฟาดฟันกันอย่างดุเดือดเลือดพล่าน

องค์ชายสี่นั่งยองๆ อยู่ข้างเล้าหมูพลางเอ่ยถาม

"เสด็จแม่... ปีนี้แม่หมูตกลูกอีกครอกแล้ว ลูกยังต้องไปแย่งบัลลังก์กับพวกเขาอยู่อีกหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?"

จูจูที่กำลังแทะขาหมูพะโล้ชิ้นโตอย่างเอร็ดอร่อยตอบกลับชิลๆ

"จะรีบไปทำไม กินแตงให้หมดลูกก่อน แล้วค่อยไปลากเสด็จพ่อของเจ้ามาชิม 'หมูดำพันธุ์ใหม่' ฝีมือเราดีกว่า!"